ano kaya kung bigla na lang nag decide na umuwi sa pilipinas ng sabay-sabay ang lahat ng labingisang milyon na OFW na nakakalat ngayon sa kung saan saang singit ng mundo. babagsak siguro ang world economy, no? sa hong kong at singapore lang siguro, libo-libong mga manager ang hindi makakapasok sa opisina dahil walang mag-aalaga sa mga anak nila.
Category Archives: BUHAY OFW
In the middle of the desert waiting
24
nasa vegas ako nung thursday at friday, hindi para manood ng boksing ni pacquiao. may kinausap lang akong customer na isang sikat na hotel sa strip. tinanong ko sa engineer ng hotel kung gaano kalaki ang requirements nila sa kuryente. ang sabi sa akin eh yung energy requirements daw ng kanilang complex ay equivalent sa isang bayan na may 200,000 residents. bwakanginangyan, ang laki ‘no?
gusto ko ang las vegas dahil kahit saan ka pumunta ay puno ito ng mga pinoy. nagugulat nga yung mga kasama ko sa trabaho dahil ang dami ko raw kaibigan doon. hindi nila alam, puro mga kababayan lang ang mga katsikahan ko. malakas kasi ang pinoy radar ko at lahat ng makita ko sa kalye, casino at airport ay binabati ko at kinakausap. wala pa akong naka-encounter doon na pinoy na hindi ako pinansin. patunay lang na hindi parating tutuo na masama ang turing sa amerika ng mga pinoy sa kapwa pinoy.
It’s rainin’ inside of the city
mga kailangan para maging successful na OFW:
simplicity
humility
loyalty
authenticity
courtesy
industry
at saka sense of humority.
self explanatory naman lahat pero kung mayroon kayong hindi naiintindihan diyan, sabihin niyo lang sa akin at magbibigay ako ng paliwanag na sobrang simple, kahit ako maiintindihan ko.
Try and wash the palette clean
yung cultural assimilation ang pinakamalaking dahilan siguro kung bakit iba ang mga OFW sa america kaysa doon sa ibang bansa. in most cases, receptive kasi ang amerika sa pag tanggap ng mga immigrants and in return, tinatanggap naman ng mga immigrants ang lahat ng ibinibigay ng amerika sa kanya. sa mga bansang tulad ng singapore, kahit siguro pumuti na ang buhok mo sa singit sa tagal ng stay mo roon, hindi mo mararamdaman that you truly belong.
hindi ko masabi kung ano ang mas maganda. sa amerika, immigrants get absorbed after a while and if you don’t watch out, makakalimutan mo kung saan ka galing. sa mga bansang tulad ng singapore, you are reminded everyday na pinoy ka kahit matagal ka na roon nakatira.
Don’t Think Twice, It’s All Right
naubusan ako ng bawang kanina kaya bumili ako sa suki naming korean grocery sa tapat. ayokong ayoko pa namang magpunta sa grocery para lang sa isang item dahil napipilitan ako parati na magdagdag ng bibilhin. siguro unconsciously, gusto mong sulitin ang pagbyahe mo papunta sa tindahan and one item is never ever adequate. sure enough, napabili pa ako ng tofu, green tea at kimchi.
A sad funny ending to find yourself pretending
di ko nga alam kung anong mangyayari after death. iniisip ko nga, walang sasalubong sa akin na mga anghel na malalaki ang pekpek dahil sa aking buhay pagano. at best, pupunta siguro ako sa impyerno. although gusto ko pa ring isipin na mas mabait ako kaysa roon sa mga makadiyos na nagsisimba tuwing linggo pero puno naman ng kaitiman ang kaluluwa. kaya kung talagang may diyos at nagkita kami sa pinto ng langit one day, baka naman pwede ko siyang pakiusapan. who knows, baka sakaling makalusot.
pero sana naman ay matagal pa ito bago mangyari at hindi ko muna iisipin ng mataimtim. i will enjoy my life now because i fucking deserve it. sabi nga ng idol kong springsteen: “These are better days baby“
THE WORLD IS AN APPLE
may bagong lipat na mag-asawa sa tapat ng bahay namin. siyempre pag may bagong lipat, para kang detective, dahil pilit mong inaalam kung sino ang magiging kapit bahay mo.
When your rooster crows at the break of dawn
nakakapagod din pag isang lingo ka lang sa pilipinas. pilit mong pinapagkasya lahat para ma experience mo lahat. gusto mong makita ang mga kaibigan mo at kamag-anak. kung saan-saan ka bumabyahe para makita sila. lahat ng pagkain na di mo nakakain abroad ay gusto mong tikman. pakiramdam mo tuloy, ang buhay mo ay parang pelikulang pinapanood ng naka fast forward. naiinitindihan mo pa lang ang kwento, nasa “THE END” na agad.
Where I belong
tatlong araw na ako rito sa maynila. miyerkoles na ng hapon dito at nakatambay ako sa isang internet cafe sa mega mall. mamayang kaunti ay makikipag tawanan na naman ako kina tito rolly at iba pang mga kaibigan. ok naman yung launch nung monday. maraming mga kaibigan at kamag-anak ang nagpunta kaya na sold out ang libro ko. ikukwento ko na lang ito sa ibang araw, kasama ang mga picture.
My soul checked out missing as I sat listening
ano ba sa pilipino ang “i have to make the most out of my life now”? yan kasi ang parati kong sinasabi sa sarili ko lately. kasi, isip-isip ko, when this is all over and done, wala nang next time. who knows what comes after death. it probably is, for all intents and purposes (what a fucking catch phrase), game over.
maiba ako. napanood ko na naman yung leap of faith video ni springsteen kanina. this song always inspires me.
