THINKING, TANGLING SHADOWS IN THE DEEP SOLITUDE

THINKING, TANGLING SHADOWS IN THE DEEP SOLITUDE narito na ang aking week end recommendations. listahan ito ng mga pelikula’t libro na pwedeng ninyong panoorin at basahin (lalo na para sa mga nasa pilipinas dahil long weekend gawa ng araw ng patay bukas). patok na patok ang mga recommendation na ito. pag hindi ninyo nagustuhan, ipapaputol ko ang titi ko ewan ko na lang. umpisahan natin sa libro. susundan ko ng pelikula at panghuli ay isang poetry collection. here goes… IF you have time to read only one book this weekend, maghanap kayo ng kopya ng “persepolis: the story of a childhood” ni marjane satrapi. isang memoir (pano bang pag pronouce dito – memwoyr? mem-wah? parang tunog ng plastic na halik) tungkol sa growing up years ni satrapi sa iran nung islamic revolution. nakakatawa at heartbreaking at the same time – the story is told in simple black and white graphic images. kung mayrong kahit kapiranggot na pagka-artista at humanity sa inyong mga puso, you’ll fall in love with this novel.

Continue reading

ISANG ARAW SA ISANG HIGH SCHOOL ALUMNI INTERNET CHATROOM: “Their father’s hell did slowly go by”

CLASSMATE #1: basta ako, i graduated high school – a virgin
CM #2: oo… sa kaliwang tenga!
CM #1: hindi kaliwa… kanan yata… im not sure
CM #2: ayan, naulyanin ka na ata dahil sa sobrang sex
CM #1: ulyanin nga. stick na lang siguro ako sa jakol dahil doon, mabubulag ka lang

ISANG ARAW SA ISANG HIGH SCHOOL ALUMNI INTERNET CHATROOM: "Their father's hell did slowly go by"

CLASSMATE #1: basta ako, i graduated high school – a virgin
CM #2: oo… sa kaliwang tenga!
CM #1: hindi kaliwa… kanan yata… im not sure
CM #2: ayan, naulyanin ka na ata dahil sa sobrang sex
CM #1: ulyanin nga. stick na lang siguro ako sa jakol dahil doon, mabubulag ka lang

Drink with me to days gone by, To the life that used to be

“A team from the University of Santiago de Compostela in Spain found each glass of red wine a day reduced the risk of lung cancer by 13% compared to non-drinkers.”

hmmm… interesting na balita. ano ang ibig sabihin nito? na pwede na ulit akong bumalik sa pag sigarillo as long as maging alcoholic ako. what’s next? bagong findings na nagsasabi na makakatanggal ng wrinkles ang pagkamot ng betlog. na gamot pala sa high blood ang pagkain ng chocnut. na nakakataba pala ang pag-inom ng tubig. aray. seriously, the only way to lower the risk of lung cancer is to stop smoking. period. incidentally: ngayon nga pala ang ika-limang buwan ng aking paghinto sa pag yosi. parang ang tagal na pala ano – truly, a life that used to be. a toast then: to past lives and brand new days. salud! cheers!

KAMPAAAAAAAAAAAI!!!

Where no one asks any questions, Or looks too long in your face – In the darkness on the edge of town

GENTLE READER: dear unkyel batjay, welcome back! ang gaganda naman ng pictures ninyo doon sa “jay and jet’s bakasyon ispesyal in kiwiland”. at very interesting din ang kwento ni jet doon sa kanyang latest blog about your stay in auckland. buti pa siya, magaling magkwento – di katulad mong puro drawing. pero, ang tagal mo ring nawala ano? ang galing mo talaga, nakakapunta ka sa mga iba’t ibang lugar. masarap ba ang maging isang byahero?

UNKYEL BATJAY: kamusta na, GR? matagal din akong nawala, ano. masarap ba talagang maging isang byahero? kung ok lang sa iyo ang nakaupo ng sampung oras sa eroplanong masikip na may katabing taong mas malakas pa sa kanyon ang putok. kung ok lang sa iyo ang maghintay sa harap ng isang immigration officer dahil iniisa-isa niya ang mga page ng passport mo na halos kabisaduhin niya lahat ng mga tatak rito. kung ok lang sa iyo ang magbuhat ng bag na sa sobrang bigat ay halos halikan na ng iyong luslos na betlog ang lupa. kung ok lang sa iyong sumagot ng mahigit 600 emails pagbalik mo sa opisina. kung ok lang sa iyo ang umurong ng todo ang iyong pototoy dahil sa sobrang lamig ng klima. kung ok lang ang lahat ng ito sa iyo, eh di oo masarap ang maging isang biyahero.

EMPTY LAKE, EMPTY STREETS, THE SUN GOES DOWN ALONE

LAST DAY IN KIWILAND uuwi na kami mamayang hapon. last day na namin at medyo nagsesenti ako. tinatanong sa akin ni jet kahapon kung malungkot ako’t aalis na kami. sabi ko – oo, medyo malungkot dahil napamahal na sa akin ang lugar na ito. malungkot dahil matagal ulit bago makita ang mga naiwang kaibigan. malungkot dahil marumi nang lahat ang underwear ko. sayang, kung pwede lang sanang magtagal pa. di bale kiwiland, nakamarka ka na sa akin at babalikan ka naming ulit. i’ve enjoyed this wonderful land – with it’s wide open spaces and it’s great people. walang pretense at napaka welcoming. kahit nahirapan kaming kumuha ng visa at kung ano ano pang mga requirements ang hinanap sa amin bago kami na approve. sulit lahat ng ito.

Continue reading

AND I’M GONNA TRY AND THANK THEM ALL FOR THE GOOD TIMES TOGETHER. THOUGH SO APART WE’VE GROWN

LONG LOST FRIENDS special talaga ang mga kaibigan ko sa buhay namin. so special that we would travel ten hours by bus from auckland to wellington just to spend one day with them. si danny ay classmate ko since kinder. he is part of my “classmate, almost like a brother, close barkada” group that is still solid to this day. halos pareho ng pag-alis ko sa pilipas papuntang singapore ang pagbakasakali ni danny rito sa new zealand. medyo minalas lang siya sa simula dahil na aksidente siya sa aukland working as a machinist in a factory. halos naputol ang tatlo niyang daliri (palasingsingan, dirty finger at pangfinger). habang nagpapagaling ay nagbalak siyang mag try sa wellington. eventually, gumaling naman siya (with all fingers intact). yes virginia, gumaling ang kanyang dirty finger at ang kanyang pang-finger. hehehe.

Continue reading