isa sa mga nami miss ko simula nung lumipat kami rito sa amerika ay ang mamalengke. puro kasi mga costco, grocery at supermarket ang makikita mo rito. mga malalaking tindahan na although malinis at efficient ay wala namang masyadong kaluluwa. tapos, hindi ka pa pwedeng makipag landian sa mga tindera at bawal din tumawad.

at ewan ko ba, mas gusto ko ata yung amoy ng bagong katay na baboy at yung mabagsik na lansa ng daing at tinapa. gusto ko rin napuputikan yung tsinelas ko habang naglalakad ng paikot ikot sa isang maingay, magulo at puno ng taong palengkeng pinoy.

this weekend, eksaktong tatlong taon na kami ni jet dito sa america. parang kisap-mata lang. naalala ko pa nung pagdating namin, exciting at nakakatakot at the same time dahil hindi ko alam kung ano ang dadatnan dito sa amerika. pakiramdam ko, para kaming mga bagong panganak ni jet – walang kamuwang muwang sa takbo ng buhay amerika. naalala ko tuloy ang nakakatawang circumstances na typical na nangyayari sa mga tulad naming kakarating lang dito sa california.

Continue reading →

sabi sa CNN, mas kaunti na raw ang nagmamaneho ngayon sa amerika.

 “…in the first four months of this year, Americans traveled 40.5 billion miles less compared with the same period in 2007.”

napansin ko nga, etong nakaraang dalawang buwan, mas marami na akong kasabay sa kalye na nagbibisikleta. last year, halos ako lang an nasa bike lanes pero ngayon, marami na – bata, matanda, may ipin, wala. mataba, payat, babae, lalaki, parang babae na lalake, etc. it’s as if all of a sudden, biglang napuno ang orange county ng commuting bikers. yung nakasabay ko nga kaninang umaga, lolo na pero ang galing sa akyatan. iniwan niya ako nung paakyat na kami sa bundok.

Continue reading →

nagluto ako ng sinigang na pork ribs at ito ang weekend special namin ni jet. masarap ang ribs dito dahil lean meat. hindi ko na hinahanap yung pork belly na puro taba na parati naming nilalagay sa sinigang nung nakatira pa kami sa pilipinas at singapore. wala na rin kaming sawsawan na patis. what a difference a few years make. dati rati, hindi ko palalampasin ang sinigang kung walang patis at baboy na maraming taba. pero iba na ngayon, under new management na kasi ang katawan ko. besides, at 42 years old, nagiging sakang na ang lakad ko na pag marami akong nakain na asin.

Continue reading →

isa sa mga natutunan ko through the years ang mag tanga-tangahan minsan. sa buong professional life ko kasi, parati akong nasa vendor side. ibig sabihin – nasa grupo ako ng mga engineer na gumagawa ng mga produkto, as opposed to the other group na gumagamit ng produkto. kausap namin ay mga customer na kadalasan ay may kaunting superiority complex, kaya advantageous para sa iyo kung pakiramdam parati nila na mas may alam sila sa iyo, kahit hindi.

Continue reading →

nabanggit ko na ba na kailangan mo ng simplicity para maging successful na OFW? ilang beses ko na nga ata itong naging topic kaya medyo nakukulitan na ako sa sarili ko minsan. naalala ko ito kasi mayroon akong kaopisina na lilipat from argentina to california this week. sigurado ako na tatanungin niya sa akin kung ano ang dapat gawin pag dating dito. alam ko na ang isasagot ko: simplify.

Continue reading →

ano kaya kung bigla na lang nag decide na umuwi sa pilipinas ng sabay-sabay ang lahat ng labingisang milyon na OFW na nakakalat ngayon sa kung saan saang singit ng mundo. babagsak siguro ang world economy, no? sa hong kong at singapore lang siguro, libo-libong mga manager ang hindi makakapasok sa opisina dahil walang mag-aalaga sa mga anak nila. 

Continue reading →

nasa vegas ako nung thursday at friday, hindi para manood ng boksing ni pacquiao. may kinausap lang akong customer na isang sikat na hotel sa strip. tinanong ko sa engineer ng hotel kung gaano kalaki ang requirements nila sa kuryente. ang sabi sa akin eh yung energy requirements daw ng kanilang complex ay equivalent sa isang bayan na may 200,000 residents. bwakanginangyan, ang laki ‘no?

gusto ko ang las vegas dahil kahit saan ka pumunta ay puno ito ng mga pinoy. nagugulat nga yung mga kasama ko sa trabaho dahil ang dami ko raw kaibigan doon. hindi nila alam, puro mga kababayan lang ang mga katsikahan ko. malakas kasi ang pinoy radar ko at lahat ng makita ko sa kalye, casino at airport ay binabati ko at kinakausap. wala pa akong naka-encounter doon na pinoy na hindi ako pinansin. patunay lang na hindi parating tutuo na masama ang turing sa amerika ng mga pinoy sa kapwa pinoy.

mga kailangan para maging successful na OFW:

simplicity
humility
loyalty
authenticity
courtesy
industry
at saka sense of humority.

self explanatory naman lahat pero kung mayroon kayong hindi naiintindihan diyan, sabihin niyo lang sa akin at magbibigay ako ng paliwanag na sobrang simple, kahit ako maiintindihan ko.

yung cultural assimilation ang pinakamalaking dahilan siguro kung bakit iba ang mga OFW sa america kaysa doon sa ibang bansa. in most cases, receptive kasi ang amerika sa pag tanggap ng mga immigrants and in return, tinatanggap naman ng mga immigrants ang lahat ng ibinibigay ng amerika sa kanya. sa mga bansang tulad ng singapore, kahit siguro pumuti na ang buhok mo sa singit sa tagal ng stay mo roon, hindi mo mararamdaman that you truly belong.

hindi ko masabi kung ano ang mas maganda. sa amerika, immigrants get absorbed after a while and if you don’t watch out, makakalimutan mo kung saan ka galing. sa mga bansang tulad ng singapore, you are reminded everyday na pinoy ka kahit matagal ka na roon nakatira.