David Domagas, Notre Dame of Manila Batch 83

kaklase ko si david domagas simula pa nung kindergarten. sabay kaming lumaki at nagkaisip – marami kaming mga masasayang ala-ala dahil tunay siyang masayahin na tao.

davedomagas

di kami nagkita ng matagal pagtapos ng high school. sa katunayan, dito na kami ulit nagkita sa amerika at nung nagkita kami, mayroon na kaming mga kanya-kanyang hanapbuhay. isa siya sa mga sumalubong sa amin nung kami’y bagong dating. inasikaso niya kami ng husto, tinulungan na makapagsimula sa california. pero pagtapos ng mga unang pagkikita nung 2005, bigla na lang siyang nawala. na miss ko nga siya at parating tinatanong sa mga iba naming kamag-aral.

nung isang linggo, bigla na lang siyang nagparamdam. kinamusta niya ako at nag-ayang makipagkita ulit. natuwa nga ako dahil matagal ko nga siyang gustong makausap.

nabalitaan ko kaninang umaga na pumanaw na ang aking kamag-aral na si david domagas. nalungkot ako ng husto. nanghihinayang na hindi ko pinursige na makita siya man lang. sayang. sayang. tangina, sayang talaga.

Air BatJay

last working day of the year kaya napatalon ako sa saya. despedida rin ni ceci, kaopisina ko at kaibigan na siyang tumulong sa amin ni jet nung lumipat kami rito sa california. bittersweet pag may aalis na kaibigan sa opisina. happy ka dahil may asenso sa career nila pero malungkot dahil di mo na sila makakatrabaho.

Continue reading

Notre Dame of Manila Batch ’83 – 25 years

nag celebrate ang batch namin sa notre dame of manila ng 25th year anniversary this year. mayroong mga celebrations sa pilipinas at dito sa california. yung sa pilipinas ay sa 27th gagawin. yung sa california ay ginawa nung saturday.

Continue reading

Thank you Lord for my big mouth

inimbita kami ng pamilya nina ceci for thanksgiving.  tulad ng ginawa nina eder at leah sa amin ni jet sa singapore, ang pamilya ni ceci ang umampon sa amin dito sa amerika at umalalay sa amin ni jet since coming off the boat 3 years ago. kaya nga pag may okasyon, tulad ng thanksgiving at pasko ay naroon kami sa kanila at nakikikain.

The Kare-Kare Chronicles, Part 4

actually, naka dalawang luto si eder ng kare-kare nung one week na dalaw nila ni leah sa amerika. una, rito sa california at ikalawa sa las vegas nung dinalaw namin ang kaibigan nilang si pareng egay. twice in one week – record ata ito sa akin para sa pagkain ng ox tail.

wala naman akong magawa kasi hindi ako nakakatanggi pag may nakaharap sa aking kare-kare at bagoong, kanin at malamig na sopdrink (preferably diet pepsi with lime) na may yelo. tao lang naman ako na may puso, damdamin at tiyan ng isang pinoy na sabik para sa pagkaing nakalakihan niya sa perlas ng silanganan.

The Kare-Kare Chronicles, Part 3

ano ba naman ang masama sa ox tail kahit malapit ito sa puwet? wala naman. sa katunayan, masarap ang ox tail, lalo na kung rekado ito sa kare-kare. pag pinakuluan mo ito ng matagal, nagiging malambot siya at malasang malasa. perfect counter point sa ginisang bagoong.

Continue reading

The Kare-Kare Chronicles, Part 2

para makaluto ng kare-kare si eder, sinadya namin ang mga asian store dito sa irvine. hindi naman kasi typical ang mga rekado nito. buti na lang mayroon nang ready made na kare-kare mix na nabibili ngayon dito. pero nilalagyan pa rin niya ng peanut butter dahil kulang daw ang dating kung mix lang ang ilalagay. bumili rin kami ng pechay, barrio fiesta na bagoong at ox tail.

iba na ngayon sa amerika. mayroon nang tinitinda na mga animal parts na dati-rati ay hindi pinapansin ng mga amerikano. dahil sa paglaki ng asian population dito, natututo na rin silang kumain ng ulo ng isda, utak ng baboy at in the case of the kare-kare, buntot ng baka.