malaking bagay rin na nagkaroon kami ng bahay dito dahil ito na ngayon ang sentro ng mundo namin. dito na umiikot ang trabaho, pasyal, kain at kung ano-ano pang ginagawa ng isang normal na mag-asawang pinoy sa amerika. masuwerte si jet dahil mayroon siyang simbahan na sinasambahan. nagbibigay ito sa kanya ng spiritual fulfillment. ako naman ay walang diyos, pero ok lang. nakikisaling ket na lang ako kay jet pag inaya niya akong magsimba.

mayroon akong natutunang importante sa dalawang taon naming pamumuhay dito. matagal ko na itong alam pero minsan ay nagiging talipandas ako’t lumilihis ng landas. ang sikreto para maging maligaya sa amerika: kailangan simple lang ang buhay mo. malayo pa ako sa gusto kong kasimplehan. siguro mga ilang taon pa. hopefully by then, mas alam ko na ang gagawin at wala na akong kailangang patunayan sa sarili ko.

pagkatapos ng mahigit dalawang taon dito sa amerika, nagkakaroon na ng regular pattern ang buhay namin ni jet. yung dating chaos na bumabalot sa mga ginagawa namin ay nagiging comfort zone na ngayon. mayroon na kasing regularity sa takbo ng buhay namin at nagbibigay ito ng kaunting reassurance.

natutunan ko na rin ang style ng pakikipaghalubilo sa mga tao sa trabaho na ibang-iba kaysa sa singapore at pilipinas. mayroon na rin kaming mga kaibigan na natatakbuhan pag kailangang mangutang. alam ko na kung saan ang masarap at murang pagkain. kabisado ko na rin ang mga pasyalan at bilihan ng mga grocery at pagkaing pinoy. higit sa lahat, kilala ko na ang mga barberong pwedeng puntahan na alam kong hindi lalapastanganin ang buhok ko.

ang isa sa mga pinaka interesting na nakikilala ko rito sa amerika ay yung mga 2nd at 3rd generation na anak ng mga pinoy immigrant. karamihan sa kanila ay hindi na nakakapagsalita ng pilipino at kaunti na lang ang nakaka intindi. pero, ang interesting dito ay pinoy pa rin sila in so many different ways at unmistakably pinoy pa rin sa kanilang pagkain – mahilig pa rin sila sa lumpia, adobo, pansit, kropek, burong talangka at manggang hilaw na may bagoong.

Continue reading →

hindi ko na nami miss masyado ang pilipinas. habang tumatagal, nararamdaman ko na nawawala na ang kapit ng bayan ko sa akin. pakiramdami ko minsan, ang tangi na lang na nagdudugtong sa pilipinas sa akin ay ang mga mahal ko sa buhay. parati kong naiisip ang mommy ko, pero, hindi ko na nakikita ang sarili ko na titira pa sa maynila. ewan ko, parang mali. sana pansamantala lang ito.

Continue reading →

ang baba ng palit ng dollar ngayon, bwakanginangyan. 41 pesos to a dollar na lang nung nagpadala kami last week. malamang eh bababa pa ito once pumasok na sa pilipinas lahat ng pera galing sa mga ofw. nakakainis nga kasi kailangan magdagdag ka ng pera para makabuo ng equivalent ng dati mong ipinapadala.

Continue reading →

four years in singapore, two years in california. yan ang summary ng buhay ko bilang OFW, so far.

maraming mga highs – nabayaran namin in full ang bahay sa antipolo, nakapag travel kung saan-saan, tumaba at pumayat, nagkaroon ng pagkakataon para mabuhay ng medyo masagana, nakakatulong kami sa pamilyang naiwan namin sa pilipinas at naging mas close ang relationship naming mag-asawa dahil kami lang ni jet ang magkasamang dumidiskarte sa kung ano-ano ang mga dapat naming gawin para mabuhay sa isang bansang umampon sa amin.

Continue reading →