liverpool 8 ang pamagat ng bagong labas na CD ni ringo starr. yung title song ay typical ringo: simpleng musika at parang grade 1 ang gumawa ng lyrics. malayo ito sa sophistication ni lennon at melodyfic genius ni mccartney pero malakas ang appeal nito sa akin. kanta kasi ito ng isang taong nagse-senti dahil umalis siya sa bayang mahal niya para sundan yung tulak ng kanyang puso.
ang isa sa mga pinaka interesting na nakikilala ko rito sa amerika ay yung mga 2nd at 3rd generation na anak ng mga pinoy immigrant. karamihan sa kanila ay hindi na nakakapagsalita ng pilipino at kaunti na lang ang nakaka intindi. pero, ang interesting dito ay pinoy pa rin sila in so many different ways at unmistakably pinoy pa rin sa kanilang pagkain – mahilig pa rin sila sa lumpia, adobo, pansit, kropek, burong talangka at manggang hilaw na may bagoong.
hindi ko na nami miss masyado ang pilipinas. habang tumatagal, nararamdaman ko na nawawala na ang kapit ng bayan ko sa akin. pakiramdami ko minsan, ang tangi na lang na nagdudugtong sa pilipinas sa akin ay ang mga mahal ko sa buhay. parati kong naiisip ang mommy ko, pero, hindi ko na nakikita ang sarili ko na titira pa sa maynila. ewan ko, parang mali. sana pansamantala lang ito.
buo na ang new year’s resolution ko. actually isa lang naman: mag-aaral akong maging tubero itong darating na 2008. bakit ba ito ang napili kong gawin itong bagong taon?
ang baba ng palit ng dollar ngayon, bwakanginangyan. 41 pesos to a dollar na lang nung nagpadala kami last week. malamang eh bababa pa ito once pumasok na sa pilipinas lahat ng pera galing sa mga ofw. nakakainis nga kasi kailangan magdagdag ka ng pera para makabuo ng equivalent ng dati mong ipinapadala.
four years in singapore, two years in california. yan ang summary ng buhay ko bilang OFW, so far.
maraming mga highs – nabayaran namin in full ang bahay sa antipolo, nakapag travel kung saan-saan, tumaba at pumayat, nagkaroon ng pagkakataon para mabuhay ng medyo masagana, nakakatulong kami sa pamilyang naiwan namin sa pilipinas at naging mas close ang relationship naming mag-asawa dahil kami lang ni jet ang magkasamang dumidiskarte sa kung ano-ano ang mga dapat naming gawin para mabuhay sa isang bansang umampon sa amin.
two years na kami ni jet dito sa california. one year na kaming may green card. di na magtatagal, pwede nang mag apply para maging amerikano. pag wala nga akong magawa, imbis na magjakol ay iniisip ko ang advantages ng kulay asul ang passport.
ang hirap pala ng nag-iisa ano? ngayon lang ako walang kasama ulit ng medyo matagal at hindi na ako sanay. hindi naman ako hiniwalayan ng asawa ko. umuwi lang siya sa pilipinas ng dalawang linggo. kaya eto, naiwan ako rito na parang trumpong kanggarot, parang manok na walang ulo, parang saranggolang may kilya, parang langaw na tinanggalan ng pakpak, parang titing walang betlog at kung ano-ano pang descriptive na salita na nagpapahiwatig na walang direksiyon ang iyong buhay dahil hindi mo kasama ang iyong minamahal.
habang patagal ng patagal kang nakatira sa amerika, unti unti kang nagiging immersed sa kanyang kultura at way of life. natural tendency ito dahil pag hindi ka nag conform, mahihirapan ka. kaya nga halos lahat ng mga pumupunta rito ay nagiging assimilated and resistance is futile. it starts the moment you step off the plane.
