may nakasalubong akong coyote nung isang gabi sa street namin. bigla ngang nagpunta yung betlog ko sa ngala-ngala dahil sa matinding gulat. pero nagulat din yung kumag nung nakita niya ako kaya pareho kaming tumakbo in opposite directions. hilarious now but scary when in happened. halos 5 feet away lang siya nung nag eye to eye kami.
ngayon, alam ko na kung ano ang pakiramdam ni road runner.
isa sa pinakamagandang vampire movie na napanood ko ang “let the right one in“. tulad ng grupong abba at ng kotseng volvo, galing ang pelikulang ito sa sweden. kakalabas lang sa DVD last week – kung may pagkakataon kayong manood ng isang pelikula lang this weekend, make it this one. panoorin na ninyo ngayon habang hindi pa ito binabastos ng hollywood. balita ko kasi ay gagawan ito ng adaptation ng mga amerikano. walang sinabi ang twilight dito. kahit nga yung mga gawa ni ann rice, kahit yung 30 days of night o yung mga sinaunang mga christopher lee movie ay taob dito. at isa pa, hindi kakanta ng mamma mia ang bida rito, promise. this movie really rocks.
tutal showbiz din naman ang pinag uusapan natin – kakamatay lang kahapon ni marilyn chambers. pagpapatunay ulit na tumatanda na talaga ako: isa-isa nang nagpupunta sa great porn film in the sky ang mga pinagjajakolan ko nung bata ako.
tutuo ata yung kasabihan na habang tumatanda ka ay bumabalik ka sa pinanggalingan mo. napansin ko kasi, every year na lang simula nang mag 4o years old ako ay pahaba ng pahaba yung buhok ko sa katawan. pakiwari ko bumabalik na ako sa pagka unggoy.
lahat na lang humahaba – buhok sa binti, buhok sa kili-kili, buhok sa betlog, buhok sa ilong. yung buhok sa ilong ay ang pinaka kinaiinisan ko kasi, bukod sa humahaba na’t lumalabas sa butas ay kulay puti pa siya. stand out galore. lately nga, may napansin pa akong mas hindi kanais nais: tinutubuan na rin ako ng buhok sa tenga. ‘tanginangyan.
mayroong pick up basketball game every tuesday at thursday sa opisina na sinasalihan ko paminsan minsan. ang problema lang ay ang isang oras kong paglaro ng basketball ay may katumbas na isang linggong pagsakit ng tuhod. pero sige pa rin kahit masakit dahil nga kahit alam ko nang tapos na yung glory days ko na pagshoot eh gusto ko pa ring mag “rage against the dying of the light“.
pag tumitingin ako sa salamin, puro puting buhok na lang ang nakikita ko. inevitable. yan ang parati kong naiisip. kahit ano kasi ang gawin ko, hindi ko na mapipigilan ang pagpalit ng kulay ng bumbunan ko. kaya nga ipinagpasya ko na lang na ang pinaka mabuti kong gawin ay tanggapin (or in english: accept the fuck) na tumatanda na talaga ako.
ang gimmick ay gumawa na lang ng paraan para kahit tumanda man ako ay mayroon pa rin akong asim, kahit papaano. yung asim na tulad ng sa kamias. as in halos borderline nagmumurang kamias. teka… bakit nga pala “nagmumurang kamias” ang term sa isang taong nagpapabata? yan ang gusto kong malaman.
pagbigyan na ninyo ako kung magyayabang ako ng kaunti, si paula yung naririnig ninyong magaling kumanta diyan sa video. she’s my niece and she’s really good. yung still picture na nasa video? hindi si paula yon. that’s corinne bailey rae, yung singer na kumanta ng like a star na ginawan ni paula ng cover.
maraming magaling kumanta sa angkan ni david. bawal kasi ang sintunado sa lahi namin. according to family lore, pagkalabas pa lang daw ng baby at nakita ng hilot o doctor na medyo wala sa hulog ang iyak, ibinabalik daw sa pekpek.
ang isang kagandahan ng malapit lang ang bahay sa pinag tatrabahuhan ay hindi matagal ang byahe. na appreciate ko ito ng husto lately.
dahil 43 years old na ako, kailangan ko ng calcium sa katawan. you know, para sa osteoporosis prevention. yung primary source ko ngayon ng calcium ay galing sa gatas. hindi sa gatas ng dalagang ina. gatas lang. as in fresh cow’s milk. 1% fat kasi bawal sa mga over 40 ang masyadong mataas na fat content sa pagkain.
huli kaming nagkita, mga 1994 pa siguro. 15 years ago. tangina, ang bilis ng panahon ano? eto ang pamangkin kong si duane. panganay na anak ni howlin’ dave. named by his dad after the late great allman brothers guitarist, of course. pag pinagmamasdam ko siya, napapansin ko na marami kami in common, from body tics, skin tone to musical talent. hindi maipapagkaila na miyembro siya ng angkan ni david. dito pa kami magkikita sa california. cool, huh?
naikwento ko na ba yung time na mayroon kaming bisitang amerikanong engineer sa project site sa leyte nung nasa pilipinas pa ako nagtatrabaho? isang lunch time na inaya namin siyang kumain sa mess hall ay nataon na dinuguan ang ulam. tinanong niya doon sa cook namin na hindi masyadong marunong mag english – what’s that?
“sir, that is what you call a menstruation dish” ang sagot ng cook.
Batang Kaning Lamig 