muntik nang di naging happy ang new year dito sa subdivision namin. pano kasi pinag-awayan ang kakulangan sa pondo para sa sweldo ng security guards. nangyari tuloy, nagkaroon ng mga tampuhan ang iba sa aking mga kapit-bahay. ang suma, dapat by the stroke of midnight ng pagdating ng bagong taon, tanggal lahat ng security guard ng aming munting community.
buti na lang at naayos ang mga gusot. paano ito naayos? nag salo-salo ang buong subdivision sa gitna ng kalye. pot luck dinner from 9:00 hanggang 11:30 pm ng december 31. sinabay na rito ang meeting at open forum. eventually, nagkasundo rin ang lahat at nagka-ayos ang mga nagkatampuhan. solve na rin ang problema sa security guards.
buti na lang at nagkaayos ang lahat. ang aking kasing paniniwala eh ang iyong tahanan ay ang iyong refuge at fortress. mahirap ang may kaaway sa iyong place of refuge. at the very least kung hindi mo magawang makipag kaibigan, dapat cordial ka sa lahat ng miyembro ng comyunidad. lalo na dito sa aming tirahan kasi maliit lang ang mundong ginagalawan namin. sa ngayon, 39 na bahay lang kami rito. 39 na pamilya ang miyembro ng aming comyunidad.
very interesting ang mga homeowners sa subdivision namin. iba-ibang nationality, ugali at hanap buhay…
mayron akong 2 kapit bahay na hapon na nakapag-asawa ng pinay (isa nagtitinda ng mantika at isa ay may karaoke sa sumulong highway overlooking manila), may doctor na matandang dalaga, may negosyante na every month ay pinapipinturahan ang bahay niya, may opisyal ng gobyerno, mayrong matandang lalaki na may asawang teen-ager (hehehe), may guro, may tsismosa, may kulang sa pansin, mayrong maytopak, may matandang dalagang us citizen, mayrong magaling magluto ng bibingka at may us navy ng japan.
iba sa kanila ay nakakainis, iba nama’y nakaka-aliw. ang iba naman ay tunay na kaibigan na parating handang makiramay. silang mga tunay na kaibigan ang nagbibigay saysay sa kahulugan ng salitang “kapitbahay”.
