kahapon nasa dyaryo rito: there is such a thing daw as “post vacation depression” especially after the christmas holidays (similar ba ito sa post-natal depression?). ayon sa mga doctor from down under (bansa ni egay maderazo na isa nang australian citizen pero kutis bayag pa ring katulad ko). it is a bad feeling na parang kulang ang bakasyon mo. it normally last two weeks upon return…
by mark-almond
Down by the river, foggy and grey,
Only a young girl kneeling to pray
Down in the water, muddy and cold,
Eyes red from crying. A torn, ragged soul.Once so young and gay,
Once in dreams of yesterday.Down by the river, foggy and grey,
Only an old tramp shuffles his way.
He saw that the water, that the water so wide
Held the young body of a love that had died.Once so young and fair.
Once, and now despair.Down by the reeds, they found him next day,
Dead like the young girl, in the water so grey.
That muddy old river took two of a kind,
A tramp and a young girl,
That love left behind.
the best dark song of all time
one way sunday – kanta ng isang musikero while on tour… sa isang banda, parang ako: biyahero at engineer na musikerong patago. in short, OFW na mahilig sa karaoke!
palagi ko itong pinatutugtog sa CD player ko. ewan ko kung bakit pero, para sa akin ang haunting na lyrics at musika nina mark-almond ay bagay na bagay sa tulad kong OFW na malayo sa pilpinas. actually wala namang connection ang musika nila sa pagiging OFW ko pero naantig ang puso ko tuwing papatugtugin ko ang CD nila. ang dating sa akin ay bitter-sweet na mga ala-ala.
at que horror – hehehe. dito na ulit ako sa singapore. bummer.
may maganda lang na nangyari sa pag-alis namin sa pilipinas. una, hinatid kami ni kuya bong na asawa ni darlene na kapatid ni jet sakay sa kanyang benz. oh – big time di ba. pangalawa, dahil full ang manila-singapore flight ng singapore air lines, na-upgrade kami ni jet sa business class ng libre. oh – bigger time, di ba. hehehe… iba talaga ang maraming frequent flier miles. sa sobrang dami ng trip ko around asia eh may perks din naman kahit papano.
kung kaya – from manila to singapore ay nakataas ang mga paa namin ni jet sa eroplano at “trying to look like a superstar” ika nga ni mark-almond sa kanta nilang one way sunday.
huling gabi na ng christmas vacation…shitdapwetnamalagkit talaga, ang bilis ng araw. nakakainis. tangna talaga, sarap sana kung pwede pang isang linggo na extension pero wala na talaga – balik singapore na kami bukas.
three weeks din ang tinagal namin dito. three weeks, parang ang bilis pag nagbabakasyon. pero hindi na rin masama: ang daming nangyari itong mga nakaraang araw, maraming kaibigang nakitang muli at maraming napuntahang lugar.
masarap talaga dito sa pilipinas. kahit maraming problema ang bansa natin, di mo pa rin siya matatalikuran. iba talaga pag nasa sariling bayan. mas masaya, mas makahulugan.
kanina, mga alas 4 ng hapon, nagulat na lang ako nang dumaan si mang boy kasama ang pamangking niya’t kapatid. galing pa sila sa pasig at umakyat dito sa antipolo upang tuparin ang kanyang pangako na pakainin ng ginataan si jet bago umalis papuntang singapore. noon pa kasi niya ito binibida, bago pa mag-pasko.
sa madaling sabi, bumaba siya sa pasig galing dito sa antipolo upang magpaluto sa kapatid niya ng ginataan. di lang ginataan ang dala niya, may kasama pang palitaw na binudburan ng niyog, anis, asukal at sesame seeds. masarap!
ginawa tuloy namin ay nag-lagay na naman kami ng mga lamesa sa kalye para sa impromptu merienda. nilabas ang mga plato at kubyertos, malamig na pop cola at sinistensyahan na ang masarap ng ginataan at palitaw.
ang sarap talaga sa pilipinas. aalis ka na lang papunta sa ibang bansa, di pa rin nakakalimot ang mga kapit bahay na pasayahin ka’t busugin.
itong week-end, nagpunta kami sa bahay ng mga ate ko sa tagaytay. kung malamig dito ngayon sa antipolo, doble ang lamig sa tagaytay. maganda naman ang byahe at dahil bakasyon pa ay walang traffic (habang sinusulat ko ito ay naririnig ko na bumper to bumper na sa south super highway – back to normal na talaga sa umaga ng january 6).
nagluto ang mommy ko ng beef steak tagalog at may nakahanda nang menudo at spanish sardines ang ate ko kaya’t kain agad ako pagdating sa bahay nila. siyempre, pagkatapos ng kain eh tulog. maaga kasi kaming gumising ni jet para sunduin ang mommy ko, ate, pinsan, auntie, pamangkin at si tj.
kinahapunan ay nagpunta kami sa bayan ng mga mayayaman – punta fuego. miyembro ang bayaw ko sa exclusive na lugar na ito at tunay naman talagang maganda. kwento ko sa inyo next time…
sa ngayon, sinasamsam ko lang ang last day namin sa pilipinas. opo, gardemet na may kasamang malutong na bwakanginangyan, babalik na kami ni jet sa singapore bukas.
madaling araw na pala… sige tutulog na ako. dito ako ngayon nakahigang nakadapa sa kama habang nagsusulat… minsan nakadapa at naghahanap ng palakang may buhok, pero ibang storya naman iyon.
habang sinusulat ko ito, malakas ang hangin sa labas. may kalamigan ngayon dito sa bundok ng antipolo. nagsimula ito kagabi, bisperas ng bagong taon: bigla na lang lumakas ang hangin na may dalang konting lamig. sarap nga eh. pero teka…nagugutom ako! kumain kaya ako ng fruit salad? gumawa kasi si jet ng kanayang espesyal na fruit salad… frozen na ito dahil magdamag na sa freezer. tapos mayron din itong topping na grated cheese. hmmm….
teka, maka-baba na nga nang masistensyahan na ang fruit salad na iyan.
by the highway nga pala: happy new year sa lahat! sana maging tutoo lahat ng panaginip natin ngayong bagong taon.
masaya ang new year namin dito sa antipolo. ito ang aming unang new year simula nang maging OFW ako. nung isang taon eh sa singapore kami nag bagong taon at talaga namang ubod ng boring at walang kalatuy-latoy. hindi nga pala ako bumili ng paputok at nanood (at nakinig) na lang kami sa mga paputok ng kapitbahay. sa trabaho ko kasi, importante ang kamay at ayokong mabawasan ang mga daliri ko… nga pala, yung isang kaibigan ko, muntik nang mawalan ng daliri. hindi dahil sa paputok kundi dahil sa isang aksidente sa plantang pinagtatrabahuhan niya sa new zealand. ok na naman: pagkatapos ng mahabang operasyon at theraphy ay nakakapag-jakol na raw siya… hehehe.
asan na ba ako: ah… yun nga, pagkatapos ng isang boring na bagong taon sa singapore, itong bagong taon na ito ay masaya. marami ring mga kapitbahay ang may magarbong paputok mula kwitis hanggang sa mga chinese firecrackers na talagang mapapa “wow” ka sa kulay at epeks.
espesyal din ang salo-salo. nagluto kami ng tacos, crepe, hamon at fruit salad. kapitbahay namin eh may pansit at palitaw (lulubog-lilitaw). sa labas ulit kami kumain pagtapos ng putukan ng bagong taon, limang pamilya naman kami ngayon.
siyempre, nakapula kaming lahat (para suwerte). may pera sa bulsa (para may pera buong new year) at siyempre bagong ligo (para walang anghit buong taon?).
sa bahay naman ay bukas lahat ng ilaw, bintana at pinto (para pumasok ang suwerte sa aming tahanan).
pagsapit ng umaga ay byahe naman kami sa novaliches. lunch sa bahay nina jet at dinner sa bahay ng mommy ko. puro kain, puro kain. kain na lang ng kain. hirap talaga rito sa pilipinas pag bagong taon! hehehe…nakakainis.
