eto ang mangyayari pag nagkaroon ng nuclear holocaust at nag crossbreed ang radioactive genes ni jose rizal at mickey mouse
Who's the leader of the club?
20
But oh, that magic feeling, nowhere to go
lumipat kami ng bahay three weeks ago, sakay ang lahat ng aming gamit sa isang 50 foot long container van. a far cry from when i started. nung umalis ako ng pilipinas papuntang singapore nung 2001, dalawang maleta lang ang dala ko. nung lumipat kami from west coast to pasir ris a year later, isang maliit na lorry (as in “yellow lorry slow, nowhere to go“) ang gamit namin. nung umalis kami ng singapore papunta rito sa california after four years, labintatlong bag at labintatlong kahon. habang patagal ng patagal, pabigat ng pabigat ang dala, parami ng parami ang kargada.
ganyan ata talaga, habang tumatanda ka ay dumarami ang excess baggage ng iyong bahay at ng iyong buhay.
Oh my God, Sales the Lady!
sa singapore, pag bumili ka ng sigarillo, heto ang makikita mo sa kaha – sanggol na nag aagaw buhay. pero wala roong sumisigaw ng “oh my god, save the babies”. sa aking pananaw, mas malakas kasi ang tulak ng pagyosi kaysa sa pag intindi ng kalusugan.
In the darkness there’ll be hidden worlds that shine
nanood kami ni jet ng concert ni springsteen sa LA memorial sports arena nung monday. i must say, it was the best concert i have ever seen and i have seen a lot. simula lights out at opening song, nakatayo na kami at nagsasayaw. ibang klase rin si springsteen pag live. it’s a thousand times better than listening to his CDs or watching the band’s DVDs. he brings out a concert atmosphere that is really unique. you have to be there to feel it – it’s electric. ayan, sa sobrang excitement ko ay napa ingles tuloy ako.
In the darkness there'll be hidden worlds that shine
nanood kami ni jet ng concert ni springsteen sa LA memorial sports arena nung monday. i must say, it was the best concert i have ever seen and i have seen a lot. simula lights out at opening song, nakatayo na kami at nagsasayaw. ibang klase rin si springsteen pag live. it’s a thousand times better than listening to his CDs or watching the band’s DVDs. he brings out a concert atmosphere that is really unique. you have to be there to feel it – it’s electric. ayan, sa sobrang excitement ko ay napa ingles tuloy ako.
Dear Uncle Nick
simple ang puntod ng daddy ko, “Uncle Nick” lang ang nakasulat. yon kasi ang screen name niya sa radio.
hi daddy.
hinahanap-hanap pa rin kita
hanggang ngayon.
with much love,
unkyel batjay
THE NOISE NAZI
may kapitbahay kami rito sa bagong bahay na kumakatok sa amin everytime na may naririnig siyang kakaibang ingay. nung bagong lipat kami, nag complain na kumkalabog daw sa itaas. sabi ko, what do you expect, naglilipat nga kami. one time naman nung may kausap ako sa labas, sinabihan ako na huwag daw kaming maingay at hindi raw siya mapalagay. nung isang beses, nakabukas ang pinto sa likod at narinig niya si springsteen na kumakanta sa CD player, malakas daw masyado ang bass. sabi ko – hey lola, you can’t play born to run with the bass down but i’ll lower the volume just for you.
kung si seinfeld ay may soup nazi, kami naman ay may noise nazi.
welcome to condo living in southern california. dikit dikit ang mga bahay ninyo kaya malas mo na lang kung ang may-ari ng katabi mong unit ay mayroong nana sa tenga.
Edgy and dull and cut a six-inch valley
dear unkyel batjay,
ano po ang mga natutunan ninyo na pwede ninyong i-share tungkol sa malaking sunog diyan sa southern california?
nagmamahal,
gentle reader
Harry Truman, Doris Day, Red China, Johnnie Ray
maraming salamat sa lahat ng mga nagtatanong tungkol sa safety namin. heto ang kwento ko tungkol sa sunog dito sa OC:
malakas na ang kutob ko nung tumakbo ako nung linggo ng umaga na may mangyayaring masama dahil iba kasi ang dating ng santa ana winds. mas malakas ito kaysa mga previous occurrences at parang bagyo yung force ng mga gusts. sunday ng mga 6 pm nang nagsimula ang sunog which would eventually become the notorious santiago fire of orange county. yung bahay namin ay malapit lang sa perimeter ng sunog. in fact, yung apoy ay less than 2 miles away lang at its closest approach. pag gising nga namin nung monday ni jet, amoy usok sa loob ng bahay. south bound ang direction ng hangin kaya hindi tinamaan ang bahay namin ng apoy. but it came really close.
We skipped a light fandango
specialty ng mommy ko ang adobong puti. basically adobo without the toyo kaya mas light ang kulay niya kaysa sa regular adobo. at dahil suka lang ang timpla nito, mas maasim ng kaunti ang lasa. ang version ng mommy ko ay chicken at pork at talagang masarap ang lasa nito. baon ko halos araw-araw nung elementary ako, standard fare sa mga picnic all throughout my growing up years at regular soul food hanggang sa tuluyan na akong umalis sa bahay niya.
sinubukan kong gayahin ang adobong puti ng mommy ko last weekend. hindi ko pa nakuha ng 100%. sabi ni jet, kulang daw sa alat at dagdagan ko raw ng kaunting sabaw (ie, huwag masyadong tuyo).
pero ok lang. hindi naman ako masyadong worried na hindi ko agad nakuha ang timpla. the good thing about cooking is that you can do a dish over and over again hanggang dumating ang panahon na maging perfect ang lasa nito. parang buhay ang pagluluto, you are always given a 2nd chance.
