here i go again, talking about running ang music. somehow, tied together sila sa buhay ko ngayon, and if i might add, really tight.
running keeps me fit and healthy – wala pa rin akong iniinom na gamot para sa diabetes ko hanggang ngayon dahil binababa ng pagtakbo ang blood sugar ko at cholesterol. music, on the other hand, keeps me sane – kung walang musika sa buhay ko siguro matagal na akong nag hurumentado.
sa mapua nung araw, dalawang klase lang daw ng studyante ang nakakapasa. yung matalino at yung maabilidad. hindi naman ako matalino kaya siguro maabilidad ako.
sa mapua nung araw, dalawang klase lang daw ng studyante ang nakakapasa. yung matalino at yung maabilidad. hindi naman ako matalino kaya siguro maabilidad ako.
pagkatapos ng dalawang taon na pag rent ng apartment ay lumipat na kami ni jet sa mas permanenteng tirahan. oo virginia, bumili na kami ng maliit na bahay dito sa california. sa sobrang liit nga ay nung makita ito nung daga na gusto sanang makitira sa amin ay nag decide na lang itong umalis dahil natatakot siyang magkaroon ng panic attack dahil sa claustrophobia.
habang tumatakbo ako kaninang umaga papunta sa opisina, ang “deacon blues” lang ang pinapakinggan ko sa iPod ng paulit ulit. mayroon kasi siyang cadence na bagay sa bilis ng pagtakbo ko, and it’s a great song to listen to any time of day.
They got a name for the winners in the world
I want a name when I lose
They call Alabama the Crimson Tide
Call me Deacon Blues
pag nalulungkot ako, pinapakinggan ko ito. pag masaya ako, pinapakinggan ko pa rin ito. it’s a song that you can play whatever mood you’re in and there’s no other one like it. at one point, inexplain ni donald fagen at walter becker ang pagkagawa ng kanta sa VH1 pero hanggang ngayon di ko pa rin maintindihan ang mga lyrics. perhaps, it is just as well. there are some things that are better off, if it’s not totally understood.
bihira lang magkaroon ng bulalo sa mga american supermarket kaya nung nakakita ako nung sabado ng umaga ay bumili agad ako. ginawa kong bulalo steak para simple lang lutuin. budburan mo lang ng paminta at kaunting asin ang buto, sabay salang sa grill. first time ko lang itong ginawa sa buong buhay ko pero ok naman ang kinalabasan. sa tingin ko nga eh isa ito sa mga lutuing bobo. in other words, tanga ka na lang talaga kung niluto mo ito at palpak ang kinalabasang lasa.
bihira lang magkaroon ng bulalo sa mga american supermarket kaya nung nakakita ako nung sabado ng umaga ay bumili agad ako. ginawa kong bulalo steak para simple lang lutuin. budburan mo lang ng paminta at kaunting asin ang buto, sabay salang sa grill. first time ko lang itong ginawa sa buong buhay ko pero ok naman ang kinalabasan. sa tingin ko nga eh isa ito sa mga lutuing bobo. in other words, tanga ka na lang talaga kung niluto mo ito at palpak ang kinalabasang lasa.
mga bagay na nami miss ko sa pilipinas:
mura lang ang bilihin nung nag-aaral pa ako. ang baon ko nga nung 1988 ay 20 pesos a day. 10 pesos para sa dinner, 10 pesos na pamasahe sa jeep from novaliches to intramuros and back. dalawang sakay ako: talipapa hanggang blumentritt, tapos blumentritt hanggang city hall ng maynila. nilalakad ko na lang from city hall hanggang sa school. ayan, bigla tuloy akong nag senti mode at napatingin sa kalendaryo. putangina, halos 20 years na pala ang nakaraan simula ng mag graduate ako ng college.
