ang isang kagandahan ng malapit lang ang bahay sa pinag tatrabahuhan ay hindi matagal ang byahe. na appreciate ko ito ng husto lately.
dahil 43 years old na ako, kailangan ko ng calcium sa katawan. you know, para sa osteoporosis prevention. yung primary source ko ngayon ng calcium ay galing sa gatas. hindi sa gatas ng dalagang ina. gatas lang. as in fresh cow’s milk. 1% fat kasi bawal sa mga over 40 ang masyadong mataas na fat content sa pagkain.
naikwento ko na ba yung time na mayroon kaming bisitang amerikanong engineer sa project site sa leyte nung nasa pilipinas pa ako nagtatrabaho? isang lunch time na inaya namin siyang kumain sa mess hall ay nataon na dinuguan ang ulam. tinanong niya doon sa cook namin na hindi masyadong marunong mag english – what’s that?
“sir, that is what you call a menstruation dish” ang sagot ng cook.
pag nagmamadali kami at gustong makakain agad, isa sa mga paborito kong lutuin ay ang argentinian red shrimp. mabibili ito sa isang sikat na grocery chain dito sa southern california. siyempre, ang assumption ko ay galing sa argentina ang mga hipon otherwise, why call it argentinian red shrimp, right?
actually, naka dalawang luto si eder ng kare-kare nung one week na dalaw nila ni leah sa amerika. una, rito sa california at ikalawa sa las vegas nung dinalaw namin ang kaibigan nilang si pareng egay. twice in one week – record ata ito sa akin para sa pagkain ng ox tail.
wala naman akong magawa kasi hindi ako nakakatanggi pag may nakaharap sa aking kare-kare at bagoong, kanin at malamig na sopdrink (preferably diet pepsi with lime) na may yelo. tao lang naman ako na may puso, damdamin at tiyan ng isang pinoy na sabik para sa pagkaing nakalakihan niya sa perlas ng silanganan.
ano ba naman ang masama sa ox tail kahit malapit ito sa puwet? wala naman. sa katunayan, masarap ang ox tail, lalo na kung rekado ito sa kare-kare. pag pinakuluan mo ito ng matagal, nagiging malambot siya at malasang malasa. perfect counter point sa ginisang bagoong.
para makaluto ng kare-kare si eder, sinadya namin ang mga asian store dito sa irvine. hindi naman kasi typical ang mga rekado nito. buti na lang mayroon nang ready made na kare-kare mix na nabibili ngayon dito. pero nilalagyan pa rin niya ng peanut butter dahil kulang daw ang dating kung mix lang ang ilalagay. bumili rin kami ng pechay, barrio fiesta na bagoong at ox tail.
iba na ngayon sa amerika. mayroon nang tinitinda na mga animal parts na dati-rati ay hindi pinapansin ng mga amerikano. dahil sa paglaki ng asian population dito, natututo na rin silang kumain ng ulo ng isda, utak ng baboy at in the case of the kare-kare, buntot ng baka.
nung nagpunta sina eder at leah rito last week, ang isa sa mga wish ni jet ay magluto si eder ng kare-kare. wala kasi sa aming dalawa ang marunong magluto nito. ayaw naman naming matuto dahil baka magluto kami nito parati at magka highblood ng tuluyan.
masarap magluto si eder. typical na makikita sa pinoy na gumagalaw sa isang environment na kailangang marunong kang magluto para makakain. kadalasan nakikita ko ito sa mga OFW at mga taong nasa construction industry or in the case of eder, both.
suwerte rin si leah dahil mayroong nagluluto para sa kanya ng pagkaing pinoy. napaka importante nito, lalong lalo na sa mga tulad nating mga wala sa bayang magiliw na pilit inaabot ang pilipinas kahit sa panlasa man lang.
.flickr-photo { border: solid 2px #000000; } .flickr-yourcomment { } .flickr-frame { text-align: left; padding: 3px; } .flickr-caption { font-size: 0.8em; margin-top: 0px; } 
pag ikaw lang mag-isa sa bahay, minsan nakakatamad magluto. gusto mo na lang kainin yung mga madaling ihanda. simula nang umuwi si jet 3 weeks ago, puro stir fry lang ang pagkain ko. either ginisang spinach, ginisang sitaw, ginisang broccoli o ginisang pechay. minsan sinasamahan ko ito ng tokwa. oo virginia, ginisang tokwa. nakabili ako ng masarap na sawsawan para sa tokwa – red curry sauce galing sa trader joes. tangina, ang sarap ng combination, subukan ninyo.
eto nga palang nasa picture ay ulam ko nung isang araw: boiled artichoke at tokwa. simple lang ihanda – nilagyan ko ng kaunting kikkoman at tubig yung artichoke at nilagay ko sa microwave. tapos, ipinirito ko yung tokwa. 10 minutes ihanda, 5 minutes kainin. bagay na bagay sa akin. pero last night ko na siguro ngayon sa simpleng pagkain. babalik na kasi si jet bukas. excited na nga ako.
ang tawag ng mga mexicano sa singkamas ay jicama. sabi sa wiki, native daw ang singkamas sa central america. ibig sabihin, yung mga kastila ang nagdala sa pilipinas nito. malamang sinakay sa galleon para mayroong pagkain na mayaman sa tubig ang mga pasahero. may kalayuan din naman kasi ang distansya ng acapulco sa maynila at magandang pantawid uhaw at gutom ang singakamas. isa pa, kung ikaw yung kapitan ng galleon ay pwede mo rin ipalo yung matigas na singkamas sa ulo ng mga may balak mag abandon ship.
.flickr-photo { border: solid 2px #000000; } .flickr-yourcomment { } .flickr-frame { text-align: left; padding: 3px; } .flickr-caption { font-size: 0.8em; margin-top: 0px; } 
sabi ni doctor mary, ang diet daw ng mga diabetic ang pinaka healthy sa lahat kasi kontrolado mo kung ano ang kinakain mo at kung gaano ito karami. experience tells me that this is true. ever since na nag-iba ako ng lifestyle at sinunod ang diabetic’s diet ay bumaba ang timbang ko. dahil nga sa laki ng niliit ng tiyan ko ay nakikita ko na ang titi ko ngayon pag umiihi ako.
Batang Kaning Lamig 