first day ng mommy ko sa amerika. hindi ko nga ma imagine kung ano ang nararamdaman niya ngayong nasa bayan na siya ni mickey mouse for the first time in her 85 year old life. siya na pinanganak nung panahon na ang mga amerikano pa ang may-ari ng pilipinas. does it match the america that’s been on her mind for so long? i wonder.
nagpunta ako sa japanese consular office sa los angeles nung thursday para kumuha ng visa. oo, nag apply ako para maging US navy ng japan. actually, may business trip ako sa january at yung mga mangmang na tulad kong mayroong pinoy passport na nakatira sa southern california ay kailangan ng personal appearance bago bigyan ng permit na makapasok sa land of the rising sun.
nung interview portion na, tinanong ako ng consular officer kung bakit ako bibisita ng japan. sabi ko, gusto kong pumunta sa camp big falcon para magpa autograph kay doctor armstrong.
tiningnan lang niya ako na para akong sira ulo.
pag nakaka amoy ako ng putok, nagiging paranoid ako. is it me they’re talking about? sabay amoy ng kaliwa at kanang kili-kili. odor neurosis ang tawag ko rito: yung uncontrollable urge to smell oneself pag naka amoy ng body odor. gusto mo kasing siguraduhin na hindi ikaw yon bago ka sumigaw ng “bwakanginang mga {insert nationality here}, mas malakas pa sa kanyon ang putok.” o kaya ay “putangina naman, sino ba rito ang hindi naligo?”
pagligo: iyan pa ang isa sa mga eccentricities natin. hindi tayo mapakali at kailangan nating maligo araw-araw kahit nasaang lupalop man tayo ng mundo. kahit nga dead of winter, buhos tabo pa rin kahit nanginginig na sa lamig. siguro, kung may pinoy sa antartica, pagpipilitan pa rin niyang maka shower sa gabi.
kaya nga yan ang parati kong sinasabi sa mga kakilala ko rito: we may be the poorest people on earth but by god do we smell good.
simula ng pumasok ang late autumn, maaga nang dumilim dito sa california. alas singko pa lang ng hapon ay gabing gabi na kaya medyo nag iingat ako sa pag-uwi. naka bisikleta lang kasi ako at medyo mahaba ang byahe. mga 8 miles ito at mayroong stretches na downhill at pitch black kaya kailangan visible ka sa mga kotse. mas mabilis kasing magmaneho yung mga kupal dito sa gabi, siguro dahil gusto nilang makaluto at makakain ng mas maaga.
kaya nga nag decide ako na dagdagan ang mga burloloy ng bisikleta ko. last week, bumili ako ng isang katutak na ilaw. mayroon na ngayong mga limang flashing lights sa harap at likod ko. ang gara ko ngang tingnan sa kalye. kulang na lang, lagyan ng star ang ulo ko para mapagkamalan akong christmas tree.
dear unkyel batjay,
ano ba namimiss mo sa pilipinas simula nang lumipat kayo sa amerika?
nagmamahal,
gentle reader
————————
inimbita kami ng pamilya nina ceci for thanksgiving. tulad ng ginawa nina eder at leah sa amin ni jet sa singapore, ang pamilya ni ceci ang umampon sa amin dito sa amerika at umalalay sa amin ni jet since coming off the boat 3 years ago. kaya nga pag may okasyon, tulad ng thanksgiving at pasko ay naroon kami sa kanila at nakikikain.
actually, naka dalawang luto si eder ng kare-kare nung one week na dalaw nila ni leah sa amerika. una, rito sa california at ikalawa sa las vegas nung dinalaw namin ang kaibigan nilang si pareng egay. twice in one week – record ata ito sa akin para sa pagkain ng ox tail.
wala naman akong magawa kasi hindi ako nakakatanggi pag may nakaharap sa aking kare-kare at bagoong, kanin at malamig na sopdrink (preferably diet pepsi with lime) na may yelo. tao lang naman ako na may puso, damdamin at tiyan ng isang pinoy na sabik para sa pagkaing nakalakihan niya sa perlas ng silanganan.
ano ba naman ang masama sa ox tail kahit malapit ito sa puwet? wala naman. sa katunayan, masarap ang ox tail, lalo na kung rekado ito sa kare-kare. pag pinakuluan mo ito ng matagal, nagiging malambot siya at malasang malasa. perfect counter point sa ginisang bagoong.
para makaluto ng kare-kare si eder, sinadya namin ang mga asian store dito sa irvine. hindi naman kasi typical ang mga rekado nito. buti na lang mayroon nang ready made na kare-kare mix na nabibili ngayon dito. pero nilalagyan pa rin niya ng peanut butter dahil kulang daw ang dating kung mix lang ang ilalagay. bumili rin kami ng pechay, barrio fiesta na bagoong at ox tail.
iba na ngayon sa amerika. mayroon nang tinitinda na mga animal parts na dati-rati ay hindi pinapansin ng mga amerikano. dahil sa paglaki ng asian population dito, natututo na rin silang kumain ng ulo ng isda, utak ng baboy at in the case of the kare-kare, buntot ng baka.
nung nagpunta sina eder at leah rito last week, ang isa sa mga wish ni jet ay magluto si eder ng kare-kare. wala kasi sa aming dalawa ang marunong magluto nito. ayaw naman naming matuto dahil baka magluto kami nito parati at magka highblood ng tuluyan.
masarap magluto si eder. typical na makikita sa pinoy na gumagalaw sa isang environment na kailangang marunong kang magluto para makakain. kadalasan nakikita ko ito sa mga OFW at mga taong nasa construction industry or in the case of eder, both.
suwerte rin si leah dahil mayroong nagluluto para sa kanya ng pagkaing pinoy. napaka importante nito, lalong lalo na sa mga tulad nating mga wala sa bayang magiliw na pilit inaabot ang pilipinas kahit sa panlasa man lang.
Batang Kaning Lamig 