Where my thought’s escaping

sabi ni kuya bong, mayroon daw buyer na interesadong bumili sa bahay namin sa antipolo. binigyan ko ng price na medyo on the high side in the hope na hindi kakagatin. kinagat pa rin. from the looks of it, mukhang maipagbibili na ito. matagal na akong nagdadalawang isip kung ibibenta nga siya dahil ito ang una naming bahay ni jet. pero parang dumating na yung oras para talagang bitawan na siya.

heto na naman ako, unti-unti na namang nakakaramdam na nawawala ang kapit ng pilipinas. isa-isa na kasing inaalis yung mga bagay na nagdudugtong sa akin sa kanya. it’s as if mayroong deconstruction na nangyayari. we build new lives here in california habang nagiging ala-ala na lang ang naiwang tahanan. yeah baby, turn, turn, turn.

Where my music’s playing

hindi halatang 83 na ang mommy ko ano? maganda pa rin siya tulad ng kayang apo sa tuhod na si TJ. pinapatay kasi ang mga pangit sa lahi namin. at least yan parati ang dialog ng daddy ko nung araw pag may nagsasabing ang kukyut daw ng mga anak niya.

matalinong bata yang si TJ. talented din tulad ng mommy niyang singer at mga tito niyang rocker. baby pa lang, kumakanta na sa kung saan-saan. in fact, heto siya at 3 years old, singing bayang magiliw habang naglalaro ng salbabida. mahirap gawin yon!

nung umuwi ako sa pilipinas last month, sinama ko sila sa bahay namin sa antipolo para naman makapasyal ang mag lola. nag enjoy naman sila kahit papano. ako? makita ko lang mommy ko ay masaya na rin ako. yung lang naman ang dahilan kung bakit ako umuwi.

Wounded flowers were dangling from the vine

may bago kaming suking tindahan ni jet. mga dalawang kilometro lang ito sa bahay namin – nagbebenta sila rito ng mga organic na gulay at prutas. sariwang sariwa ang produce dito dahil yung taniman ay nasa likod lang ng tindahan. mura lang ang presyo kaya maraming nagpupunta rito.

Continue reading

But oh, that magic feeling, nowhere to go

lumipat kami ng bahay three weeks ago, sakay ang lahat ng aming gamit sa isang 50 foot long container van. a far cry from when i started. nung umalis ako ng pilipinas papuntang singapore nung 2001, dalawang maleta lang ang dala ko. nung lumipat kami from west coast to pasir ris a year later, isang maliit na lorry (as in “yellow lorry slow, nowhere to go“) ang gamit namin. nung umalis kami ng singapore papunta rito sa california after four years, labintatlong bag at labintatlong kahon. habang patagal ng patagal, pabigat ng pabigat ang dala, parami ng parami ang kargada.

ganyan ata talaga, habang tumatanda ka ay dumarami ang excess baggage ng iyong bahay at ng iyong buhay.

THE NOISE NAZI

may kapitbahay kami rito sa bagong bahay na kumakatok sa amin everytime na may naririnig siyang kakaibang ingay. nung bagong lipat kami, nag complain na kumkalabog daw sa itaas. sabi ko, what do you expect, naglilipat nga kami. one time naman nung may kausap ako sa labas, sinabihan ako na huwag daw kaming maingay at hindi raw siya mapalagay. nung isang beses, nakabukas ang pinto sa likod at narinig niya si springsteen na kumakanta sa CD player, malakas daw masyado ang bass. sabi ko – hey lola, you can’t play born to run with the bass down but i’ll lower the volume just for you.

kung si seinfeld ay may soup nazi, kami naman ay may noise nazi.

welcome to condo living in southern california. dikit dikit ang mga bahay ninyo kaya malas mo na lang kung ang may-ari ng katabi mong unit ay mayroong nana sa tenga.

Where my love lies waiting silently for me

pagkatapos ng dalawang taon na pag rent ng apartment ay lumipat na kami ni jet sa mas permanenteng tirahan. oo virginia, bumili na kami ng maliit na bahay dito sa california. sa sobrang liit nga ay nung makita ito nung daga na gusto sanang makitira sa amin ay nag decide na lang itong umalis dahil natatakot siyang magkaroon ng panic attack dahil sa claustrophobia.

Continue reading

An endless stream of cigarettes and magazines

mga bagay na nami miss ko sa pilipinas:

  1. san miguel beer lite – may nabibili rito sa amerika na san miguel pero iba ang lasa. iba kasi ang timpla ng export quality at mas maraming arte silang nilalagay. i know, kasi dati kong customer ang san miguel at tumulong ako sa pag gawa ng brewery nila sa polo at davao. ang joke nga namin nung araw eh kaya masarap ang san miguel beer na gawa sa polo ay dahil yung ginagamit nilang tubig ay galing sa tullahan river. in any case, isang case ng SMB lite na may maraming nakakamatay na pulutang pinoy, kasama ng barkadang masaya ang hinahanap hanap ko parati rito sa amerika.
  2. Continue reading

Garbo Stamp, Si Ganesh, Isang Piling ng Saging, Ginisang Mushrooms, Hot Sauce, Wooden Shoe sa Ref, Legs ni Spiderman, Itlog na may Longganisa, Tokwa’t Suka, Unggoy na nagbabasa, Unggoy na tumatawa

Image

BAGONG TAON NA NAMAN

BY CHANCE TWO SEPARATE GLANCES MEET

isang umaga, habang tumatakbo ako sa isang park sa southern california…

BATJAY: hello!

GROUP OF SENIOR CITIZENS: (with a thick pinoy accent) gud morning!

BATJAY: magandang umaga!

SENIOR CITIZEN#1: magandang uma… UY, PILIPINO!

SENIOR CITIZEN#2: oo nga. sa unang tingin, akala ko meksikanong intsik.

BATJAY: (pabulong) meksikanong intsik? WTF.

ang chance encounter na ito ng mga pinoy sa park ay handog sa inyo ng “MAGGI-SALOMPAS BULALO, ang instant noodle para sa may mga rayuma”.

I wonder as I wander out under the sky

isa sa mga benefit ng walang anak ang mobility. para sa amin ni jet, madaling makalipat from one place to another. kaya nga etong nakaraang 6 years, parati na lang kaming lipat ng lipat: from novaliches to antipolo, singapore to california. bawat lipat ay palaki ng palaki ang hakbang namin, palayo ng palayo sa pinanggalingan. siyempre, pangarap din naman namin na magkaroon ng final dwelling place one day. iba kasi ang may sariling tahanan – takbuhan mo ito pag gusto mong magpahinga. pag wala kang permanenteng address, vagabond pinoy ka na lang habang buhay, cursed to roam the earth for all eternity. uy, madramang salita yon.
Continue reading