mga kahulugan ng sign na ito na nakita ko sa train nung nasa tokyo ako last week:
1. paupuin yung babaeng may batang nakahawak sa suso niya
2. paupuin yung may malalaking tiyan na kumikislap
3. paupuin yung may baston na nakatusok sa hita
4. paupuin yung naka medyas na puti na may saklay
tokyo, january 2009
alay ko ito sa lahat ng mga OFW na nababaliw sa lungkot sa kung saan-saang parte ng mundo.
narito ako ngayon sa isang probinsya ng japan na katabi ng lake biwa. ito ang pinaka malaking lake sa japan at since malapit ito sa kayang ancient kapital na kyoto, punong puno ito ng history. the lake itself is old. sabi ng mga mahilig mag tsismis dito, ito raw ay somewhere between 4 to 5 million years old.
para makarating ako rito sa shiga from fujisawa, kung saan ako galing kahapon ay sumakay ako ng train para makalipat sa isang train na magdadala sa akin sa isa pang train. i’ve done this many times in different circumstances. ang pinakamadugo ay yung mga train ride ko into the heart of india. kung napanood ninyo yung slumdog millionaire, you’ll know what i mean.
narito na naman ako sa tokyo kaya ang una kong ginawa siyempre ay upuan ang automatic na mahiwagang tronong nagbubuga ng tubig pagkatapos mong umebs. tinodo ko yung volume ng tubig kaya nakaramdam ako ng mga kakaibang sensations na pakiwari ko’y mayroong taong dinidilaan ang pwet ko. para tuloy gusto kong mag jakol. BWAHAHA! ang bastos bastos ko.
once upon a time, i was young and had a head full of hair. those days are long gone, my friends.
so is the hair.
happy birthday, mylabopmayn.
alam ko, yung nakaraang taon ay medyo mahirap dahil sa lahat ng nangyari kaya ang hiling ko, sana mas maging masaya at bagong taon na ito para sa iyo. actually, kinaya mo naman lahat ng dumating at lumabas kang mas astig. reregaluhan sana kita ng bagong Wii kaya lang yung mga bwakanginang mga tindahan eh out of stock lahat. makilaro na lang tayo sa kapitbahay habang naghahanap ako. in any case, happy happy birthday.
with so much love,
jay
napansin ko etong mga nakaraang dalawang linggo na may increase siguro ng mga 200% sa mga naglalakad at tumatakbo sa kalsada dito sa irvine. pakiwari ko eh ito yung mga mayroong new year’s resolution na magbawas sa pagkain at mag exercise. mahahalata mo naman yung mga ngayon lang nag simula: tabingi ang takbo at hinihingal na halos tirik ang mata sa paghabol ng hininga. good luck sa kanila.
pagpasok ko kaninang umaga, walang kalaman laman yung opisina ko. tanggal lahat ng mga gamit. simot yung bookshelves. tanggal din yung mga certificates, posters, pictures at calendaryo sa dingding. pati yung name plate ko sa pinto ay nawala. bigla kong naisip kung nasibak ako sa trabaho nung christmas break at walang nagsabi sa akin. posibleng mangyari dahil masama ang economy. pero bakit naman gumana yung security access ko? bigla akong natawa ng malakas.
balik na naman sa opisina bukas pagkatapos ng dalawang linggong bakasyon. sabi ko nga, i’m not exactly thrilled. kaya lang naisip ko rin, i should be thrilled dahil may trabaho pa ako in spite of the downturn in the economy kung saan kaliwa’t kanan ko ay puro retrenchment at lay offs. ano ba ang pagkakaiba ng retrenchment sa lay-off?
ang mga unang oras sa opisina pagkatapos ng bakasyon ang pinakamahirap. pilit mo kasing ina-alala kung ano ang gagawin mo. tapos, pag naisip mo kung ano na talaga ang gagawin mo, ayaw mo naman itong gawin dahil tinatamad ka pa. tanginang buhay yan.
