Leaving Las Vegas

simula nung linggo ng hapon, ngayon lang ulit ako nasinagan ng araw. yan ang hirap pag sa las vegas ginawa ang conference ninyo: nasa loob ka ng hotel for the whole time at pag tumingala ka, all you see is a hand painted sky. part of the trick of making people stay longer inside casinos is to make you forget if it’s night or day kaya ang ginagawa ng mga tusong may-ari ay pipinturahan yung dingding ng bughaw na langit at cumulus clouds. drinks are free if you’re gambling because the more alcohol you have inside your body, the easier it is for them to take your money. you can’t help but be impressed on how las vegas makes sure that the house always wins.

nasa california na ulit ako and i am so happy to be back home.

Leon Guerrero


maraming mountain lion sa paligid ng opisina namin. in fact, dito nangyari yung infamous attack doon sa dalawang bikers nung 2004. yung last sighting doon sa trail na tinatakbuhan ko tuwing lunch time ay nung may 21st. no big deal – kailangan lang naman ay alam mo ang gagawin in case na may makita kang mountain lion sa paligid.

  • una: dapat hindi ka tatakbo kahit gusto mo dahil yung paboritong pagkain ng mga lion ay yung mga hayop na mahilig tumakbo.
  • pangalawa: make yourself appear larger than you actually are – kung may dala kang bata, put the child on your shoulder. if you’re with your wife, climb on your wife’s shoulder.
  • ikatlo: kung ginawa mo ang una at pangalawang tip ay inatake ka pa rin ng mountain lion eh kailangan mo nang makipagbasag ulo sa kanya. in short, if attacked – fight back.

ang mountain lion attack tips na ito ay hatid sa inyo ng birchtree holland powder milk, ang gatas ng dalagang ina.

Your old road is rapidly aging

naghihintay pa rin ako ng progress report tungkol sa nireklamo ko na racist employee ng philippine airlines. pagkatapos nilang sumagot doon sa mga una kong sulat ay bigla na lang tumahimik lahat. 7 weeks na ang nakakaraan at wala pa rin akong naririnig kung ano na ang nangyari doon sa bastos nilang empleyado sa los angeles international airport. nagtatrabaho rin ako sa isang customer oriented business kung saan ang responsiveness sa mga cliente ay importante kaya sensitive ako sumagot at umaksyon sa mga reklamo.

kung after 7 weeks ay wala pa rin silang reply, they are either really fucked up, just plain insensitive o kaya ay napikon dahil na feature sila sa article ni sassy sa manila standard tungkol sa reverse racism.

I’ll follow the sun

mga pagmumuni-muni sa twitter habang nagpapa renew ng passport sa philippine consulate sa los angeles nung friday:

11:48 AM – nasa phil consulate sa LA. serving number 23 ngayon at 182 ang sa akin. mamayang gabi pa siguro ako tatawagin. tangina.

11:50 AM – 5 windows sa consulate at isang window lang ang nagaayos ng passport. tangina

11:52 AM – lunch time na at nagugutom na ko. kain muna o maghintay sa pila? tangina

12:14 PM – nasa korean resto sa la for lunch. this town feels weird, its american and yet its asian

01:20 PM – dito sa consulate ng LA para ka ring nasa pilipinas, marami ring nakatambay sa gilid na mukhang goons na fixer.

01:22 PM – mayroon ding mga sumisingit na may kilala sa loob ng consulate. putang ina.

01:48 PM – karamihan ng mga nakapila rito sa consulate ay mataba. dala siguro ito ng masaganang pamumuhay nila sa amerika

01:50 – mayroon ding picture ni gloria rito sa consulate. parang gusto ko ngang drowingan ng sungay

02:03 PM – sarap mangulangot pag naghihintay sa pila dito sa consulate. nahihiya lang ako kasi baka may makakilala sa akin.

02:08 PM – malapit nang tawagin ang number ko rito sa consulate. pag tinawag ang number ko, sisigaw ako ng “BINGO”

02:19 PM – malakas ang appeal sa akin ng linoleum na kulay gray. para kang naglalakad sa abo

02:20 PM – o may sumingit na naman sa bwakanginang pila dito sa consulate. para ka talagang nasa pilipinas, anobayan

02:22 PM – yung naningit na babae ay sakang maglakad. sabi ng teacher namin sa chemistry kaya raw ganito ay dahil pahalang ang pekpek nila

02:30 PM – BINGO!

ang limang oras na paghihintay na ito sa philippine consulate ay hatid sa inyo ng ruby blade pomade, ang pomada ng mga nag-aahit.

She’ll tell you it makes her complete


tatakbo ako para sa suso itong sunday. oo virginia, kasama ko na naman ang mga sexy ng newport beach para sa race for the cure. mga 30,000 na tao ang dumadalo rito kaya festive parati ang atmosphere. 3rd straight year ko na itong gagawin and if i may say so myself, i find it very fulfilling. kahit wala akong diyos, at least mayroon akong cause na sinusuportahan na nakakatulong pa sa aking kalusugan. ibang iba na kaysa nung nasa pilipinas pa ako: rebel without because.

baka sakaling mayroong kayong spare change at gusto ninyong mag sponsor sa akin, tutal tax deductible naman ito. punta lang kayo sa donation page ko. zero pa rin ang abuloy hanggang ngayon kaya nananawagan ako sa inyo na magbigay para mas marami tayong malamas na dyogang walang cancer sa hinaharap.

Adam lived were nine hundred and thirty years

progressive ako sa paniniwala ko tungkol sa science at religion. first of all, disciple ako ni darwin at matindi ang pananampalataya ko sa evolution. hindi ako naniniwala na 5000 years old lang ang mundo natin at hindi rin ako naniniwala na true story ang kwento tungkol kay adam at eve. nung bata ako, parati kong naiisip na kung tutuo talaga ang kwento nila, saan galing yung gagang napangasawa ni cain?

pero kahit naman medyo modern ang beliefs ko, old fashioned din naman ako sa mga ibang bagay – halimbawa, gusto ko ang music ni frank sinatra at ayoko nang walang buhok ang pekpek. sino ba kasing siraulong brazilian ang nagpauso nito?

I’m not there

naglalakad ako sa montreal nung makita ko ang sign na ito. may “Jay” kasi kaya naintriga ako pero di ko agad naintindihan kung ano ang ibinebenta. mayroon kasing suggestive picture ng isang babaeng may hawak na saging kaya nung una akala ko condom o sex toy ang tinitinda. rolling paper lang pala. naalala ko tuloy nung bata ako, ang isa sa mga paborito kong libangan ay dilaan yung rolling paper na tinatago ng kuya ko sa kuwarto niya. matamis kasi. matagal pa bago ko naintindihan kung saan ang gamit nito.

Like a band of gypsies we go down the highway

mahirap magkaroon ng LBM habang nasa gitna ng pagbibisikleta paakyat ng bundok papasok sa opisina. gusto mong huminto pero wala namang banyo. ito yung pagkakataon na hinihiling mo na sana’y isa kang aso para pwede kang makipag sex at umebs sa kalye at hindi ito babagabag sa iyong konsensya.

ang makahulugang pagmumuni-muning ito ay hatid sa inyo ng birch tree holland powder milk, ang gatas na may gata.

Holy Water

naghuhugas ng pinggan si jet nung linggo nang bigla akong lumapit sa lababo. nakita ko na puno ng tubig yung isang malaking tasa kaya ang ginawa ko ay isinawsaw ko ang daliri ko sa tubig at nag sign of the cross. binatukan niya ako.

ang true to life storyang pang mag-asawa na ito ay hatid sa inyo ng “ruby blade pomade, ang pomada ng mga mga nag-aahit.”

Keys that jingle in your pocket

nung una kaming nagkita-kita ay mga 6 year old kindergarten students kami sa notre dame nung 1971. si marcos pa ang presidente at wala pang martial law. magkabarkada at sanggang dikit hanggang mag graduate sa high school nung 1983.

Continue reading →