dear unkyel batjay,
mayroon po akong napansin doon sa sikat na “roses are red, violets are blue…” na tula. bakit po ba sinasabi nila na “violets are blue”? di po na dapat “violets are violet“? aminado po ako na tama ang “roses are red” pero “voilets are blue”? it just doesn’t make any sense. ano po ba ang masasabi ninyo tungkol dito?
lubos na gumagalang,
gentle reader
ang isa ko pang nami-miss simula nang mag diet ako ay ang lasa ng beef. hindi na kami kumakain ng red meat ni jet. sayang nga, kailan lang ay tinuruan ni eder na magluto si jet ng kare-kareng ox tail at ngayon ko lang nae-enjoy. ang sarap pa naman ng buntot ng baka lalo na pag napalambot ng husto. bagay na bagay itong sahog sa kare-kare kasi halo ang taba at laman ng buntot at masarap ito pag mayroon kang sawsawan na bagoong na ginisa sa bawang, mainit na white rice at coca-cola.
Continue reading
nung araw, ang takaw takaw ko. kahit ano basta may sawsawan na patis o suka, kinakain ko. pati nga yung mga mabangong eraser na sikat nung elementary kami ay nginunguya ko. nabanggit ko na ba na mahilig ako sa kaning lamig? masarap kasi itong kainin kahit matigas, lalo na pag may tutong. pag ang ulam namin ay sinigang na baboy, ang gagawin ko ay ibubuhos ko ang maasim na sabaw sa plato, tapos papatungan ko ito ng isang malaking bloke ng kaning lamig. akala mo nga iceberg ang hitsura niya. doon ko naman sa kanin ilalagay ang kangkong, tapos dudurugin ko yung gabi sa sabaw para lumagkit ng kaunti. para mas masarap, kukuha ako ng isang platitong patis at didikdikan ko ng sili na galing sa pinaglutuan ng sinigang. packingsheet, ang sarap.
Continue reading
eight months na pala kami rito sa america. ang bilis talaga ng panahon – parang kahapon lang ay umalis ako sa apartment namin para sunduin si jet sa hospital. teka muna – sinundo ko naman talaga si jet kahapon sa hospital. ngyehehe. pakiramdam ko kasi, parang naka assimilate na kami kahit papaano. ang isang indicator ko ay pagkain. kapag nakakain mo na ang mga kinakain ng mga native, para ka na ring native. parang nung nasa singapore kami, the moment na nagustuhan na namin ang laksa, prata at fish head curry was the moment we became integrated into the country. para kasi itong balut at burong talangka – acquired taste na sooner or later you’ll learn to love (or hate forever). dito sa america, ang cereal siguro ang pagkaing hindi ko akalain na magugustuhan. sino ba namang gago kasi ang nakaisip na gawing breakfast ang rice and wheat flakes na binabad sa gatas? pero aaminin ko, nagustuhan ko na rin ito pagtagal. magaan lang kasi sa tiyan, healthy pa.
pero paminsan minsan napapanaginipan ko na rin na kumakain ako ng aking paboritong breakfast: garlic rice, longganisang lucban na sinawsaw sa sukang iloko na may siling labuyo, crispy daing na espada, dalawang sunny side eggs na pinatakan ng tabasco, hot pandesal na may palamang kesong puti at liver spread. kahit papaano, sa kailaliman ng aking bituka eh pinoy pa rin ako siyempre.
medyo matunog ngayon sa news ang isang study na ginawa ng mga researchers dito sa america tungkol sa power of prayer. or apparently the lack of it. ayon sa study, wala raw epekto yung mga dasal na ginawa ng isang group of strangers para sa mga pasyente na kakatapos lang ng heart surgery. actually nakasama pa nga raw kasi yung mga pasyente na sinabihan na may mga taong nagdarasal para sa kanila ay nagkaroon ng mas maraming complications.
kung sabagay, kung ako yung kakatapos lang maoperahan sa puso at nakita ko na may mga nakapaligid na tao sa aking hospital bed, kapit kamay at nagdadasal eh kakabahan din ako. ang unang papasok sa isip ko siyempre ay “tangina, bakit nila ako pinagdarasal? malubha bang kalagayan ko? nagkaroon ba ng complication ang operasyon at mamamatay na ako?” baka mapasigaw pa nga ako ng “hoy mga ulol, huwag ninyo akong ipagdasal at baka kunin akong bigla ni lord”.
pakinggan ang MAHALAGANG BALITA PODCAST. you’ll like it now, you’ll learn to love it later.
nakatanggap kami lahat sa trabaho ng email galing sa facilities department recently. sila yung mga nag aayos ng maintenance ng campus namin dito sa california, simula sa pagpalit ng mga light bulb hanggang sa pag ayos ng garden. medyo nakakatawa yung email kasi pina-alala sa amin na huwag daw gawing personal garbage dump yung opisina. apparently may nagtapon sa trash can namin ng refrigerator during the weekend.
refrigerator? packingsheet.
dear unkyel batjay,
ako po’y isang pinoy na OFW at based dito sa singapore. 5’1 po ang height ko at mahigit 250 pounds. ang sarap po kasi ng pagkain dito at halos araw-araw ay lamon ang kain ko. hindi ko na po alam ang gagawin kasi ayaw na po akong tabihan ng misis ko. tulungan po ninyo ako.
lubos na gumagalang,
gentle reader
dear unkyel batjay,
ako po’y isang pinoy na OFW at based dito sa singapore. 5’1 po ang height ko at mahigit 250 pounds. ang sarap po kasi ng pagkain dito at halos araw-araw ay lamon ang kain ko. hindi ko na po alam ang gagawin kasi ayaw na po akong tabihan ng misis ko. tulungan po ninyo ako.
lubos na gumagalang,
gentle reader
ang mabuting balita? may trabaho na si nurse jet.
kaya huwag na tayong mahiya mga brader and sister – (in the style of brother mike) iwagayway na natin ang ating mga puting bimpo at sabay sabay nating isigaw – “WOOHOO, PRAISE THE GOD!”
EMEN.
eto ang mabuting balita: hindi na ako bungi. last week kasi ay ni root canal ako in preparation para sa bagong crowns na ilalagay sa aking 2 Front Teeth. may isang linggong pagitan yung pag root canal at paglagay ng crown kaya medyo semi-bungi ako for a few days. nilagyan kasi ako ng temporary na ngipin at ilang beses itong nahulog. nung unang beses nangyari ito eh nasa restaurant kami. nakakahiya nga kasi muntik nang mahulog yung ngipin ko sa sabaw. buti na lang nasalo ko. sana walang nakakita sa akin kasi kahiya hiya talaga. akala ko, ito na ang pinaka embarrasing moment ng episode na ito. hindi pa pala – mas nakakahiya nung nakaupo na ako sa dentist chair dahil nakatulog ako habang niru-root canal. ang lakas pa ng hilik ko. actually, nagising ako dahil narinig ko yung sarili kong humihilik. tawa nga ng tawa yung dentista ko. ako lang daw ang taong nakita niya na nakakatulog habang binabarena ang ngipin. sabi ko sa kanya, parang hinihele ako sa vibration ng drill na ginamit niya sa pagbutas ng ngipin ko, kaya ako nakatulog.
