habang sinusulat ko ito. kasalukuyan pa rin akong nasa gitna ng aking “the great singaporean shrimp allergy attack“. ewan ko ba kung saan ko ito nakuha. hindi naman ako nakatikim ng hipon nung lunes. although nakasubo ako ng ilang pirasong manggang hilaw na may bagoong during last saturday’s dinner with eder, leah and helen. siguro yun ang dahilan. pero napaka arbitrary naman. nung isang buwan, nag ulam pa kami ng kare-kare at ang dami kong nakaing bagoong. hindi naman ako simumpong. siguro may masamang feng shui na nangyari: baka mali ang ikot ng plato, o kaya iba ang korte ng tinidor na pinangsubo ko kaya ako kinakati. baka naman may natuwa sa akin at na usog ako? if so, kailangan akong malawayan.

at talaga namang napakahirap abutan ng allergy attack. in my case, it takes a week before the allergy finally runs its course. during this time, lahat ng parte ng katawan ko ay kakatihin. and yes virginia, kasama na roon ang kati ng betlog. one time it’s your entire arm that’s itchy tapos lumilipat na parang virus sa paa. random itong nangyayari na palitapat lipat sa kung saan saan. parang science fiction na story ano? reminds me tuloy of the michael crichton book called “PREY”, kung saan isang swarm na micro-robots ang sumanib sa katawan ng mga characters sa novel, transforming them into beautiful people with attitude problems. hmmm… marahil ito na rin ang dahilan ng bigla kong pagka gwapo lately.

nung bata ako, pangarap ko talagang maging astronaut. nagsimula ito nang isama ako ng daddy ko sa basa air base sa pampanga. ito ang tahanan ng “blue diamonds”, ang aerobatic team ng philippine air force. ang gusto ko talaga ay maging unang astronaut ng quezon city. pero obviously, di ito natuloy. ako’y tumanda at lahat ng mga panaginip ng pagkabata ay sumama na kay puff, the magic dragon. now, i am 38 years old and a member of a travelling circus. tomorrow, i will fly to manila for a show – i will figuratively eat bubog, climb walls and walk through fire. it’s not a bad life really. enjoy nga ako sa ginagawa ko. di man ako naging astronaut – nagkaroon naman ako ng magandang pamilya, magandang buhay at nariyan si jet na kasama kong tatanda. lahat ng mga iyan ay di ko pagpapalit sa outer space. isa pa, i could never pass the physical exam dahil ako’y color blind. maraming salamat nga pala kay polo for making this photo. you don’t know how happy you made me, o mandy – kahit halatang bike helmet lang ang suot ko.

sinukat ko ang boobs ko dito sa opisina… 43 inches. ang laki ano? pag nag t-shirt nga ako, bakat ang nipples ko na parang si maria sharapova. lalo na pag malamig. hehe. bakit ko na ito nabanggit? kailangan kasi ang sukat ng malusog kong dyoga para sa bike t-shirt na inorder ko sa opis namin sa california. maiba ako: ginagamit pa ba ang salitang “dyoga” ngayon sa mga usapang pinoy? di ko na ito masyadong naririnig. nung araw kasi, ito ang slang word for “breast” at may joke pa nga na associated dito:

flat chested = walandyo
medium sized = medyo
big whopper boobs = mountain dyo

nung high school, mayron kaming school mate, ang apelyido niya ay “casuso”. he was the best trumpet player in the school band. nakakaawa siya kasi ang tawag sa kanya ng buong school ay “cadyoga“. ang panunuksong ito went on for one whole year at malimit mong maririnig ang mga sigaw na “hoy cadyoga, mag bra ka naman“, lalo na pag nagtotorotot siya. sometimes it gets really bad: “hoy casuso, ikamusta mo kami kay capekpek“. then nagulat na lang kami isang araw nang malaman naming legally siyang nagpalit ng apelyido. yung “casuso” ay naging “casus” na lang. we had no choice, from that day onwards, ang naging tawag namin sa kanya ay “cadyog“.

ngayon ang ikatlong anibersaryo ng blog ko. tatlong taon na pala. parang kailan lang ay para akong tatanga-tangang bagong salta rito sa singapore. ngayon ay umasenso na ako: tatanga-tanga na lang at hindi na bagong salta. sobra kasi ang lungkot ko during my first two months at sinimulan ko ang blog na ito para gawing outlet. bilang celebration (of sorts), nagpunta kami ni jet sa bintan island during the weekend. kasama namin sina leah at eder (maraming salamat sa inyo ulit. it was a special weekend). naku! napakasaya. dahil sikat sina leah sa bintan, kung ano anong mga upgrade ang nakuha namin. por eksampol, binigyan nila kami ng sariling three bedroom villa near the beach. at saka… ang daming itlog doon. prinito, nilaga at oo virginia – mayron ding may pulbos. naka dalawang sunny side ata ako at saka isang napakalaking omelette during breakfast. egg heaven, i tell you. CLICK HERE to view the web album. makikita ninyo ang utong ko sa mga litrato kaya huwag ninyo akong isumbong sa MMDA.

mayron akong recurring dream lately tungkol sa paninigarillo. sa panaginip ko, nakaupo ako sa isang tabi, kakatapos lang kumain at enjoy na enjoy sa kakahitit. siguro, it’s my subconscious working overtime on my craving. i haven’t had a smoke since may 30. ako’y proud diyan sa record ko at pakiramdam ko, napaka healthy ko nang talaga. but i really do miss it. all things considered though, ok na rin ngayon. at least, mayron pa rin akong paraan para makapanigarillo – kahit sa panaginip lang.

Continue reading →

there’s a certain magical quality when you come home in a bicycle at two o’clock in the morning. your legs are aching after a four hour road trip around the island but you’re still pumped up. you’re so happy that you don’t want the day to end just yet. you still want to go out and cruise till sunrise. but you really can’t because you already stink and the shower beckons.

Continue reading →

simula august 24 hanggang september 1 ay may special feature ang “Where in the world is Spiderman” site ko. itatanghal doon ang meditations ni marcus aurelius (oo virginia, siya yung emperor doon sa pelikulang gladiator na ginampanan ni richard harris pero hindi talaga yon ang storya ng buhay niya). tapos, may katambal ang meditations na mga kanta ni eddy vedder.

i call the photos my solar eclipse series. kinunan ko one winter morning sa sydney. kakadating ko lang galing sa airport and i had time in my hands. imbes na mangulangot, kinunan ko ang sunrise.

muntik na akong ma late kaninang umaga. panay raw kasi ang tingin ko sa bagong wall clock namin, sabi ni jet. bumili ako ng bago kagabi, kasi paatras na yung andar ng luma naming orasan. ang ganda nga ng nakuha ko – seiko. hindi siya pitaka. malaki ang face kaya ang sarap pagmasdan. tapos yung second hand ay continuous movement na parang automatic watch. mesmerizing.

JET: “papa, umalis ka na. baka ma late ka!”
BATJAY: “oo mylab, alam ko yung oras”
JET: “umalis ka na 7:45 na!”
BATJAY: “alam ko, kanina pa akong 7:35 and 42 seconds nakatingin sa relo. ang ganda kasi. di ko mailalis ang mata ko”
JET: “ang cute mo talaga. sarap mong kurutin!”

naalala ko tuloy nung 1st time kong magka relo. i was 6 years old. dahil bagong bili eh di siyempre tingin ako ng tingin every so often. napansin ito ng kapitbahay namin na si mrs. p (patay na siya ngayon). sabi niya sa akin: “hoy batjay, huwag kang tingin ng tingin sa relo mo, baka magkaron yan ng number 13“.

Continue reading →