gumagawa si jet ng maikling bio para sa PINOYEXPATS ni melissa. medyo complicated pala ito. ano ba ang dapat ilagay na qualifications sa bio to describe yourself in the shortest possible way? ang identification mo ba as a person ay dictated ng career? hobbies? pamilya? kung pag-iispan mong talaga, very interesting pala ang thought process involved sa pag-gawa nito. kung ako ang gagawa ng bio, eto ang isusulat ko:

jay has been a systems engineer all his life but all he ever wanted was to become a shepherd or a lighthouse keeper. he is left handed and is partially color blind. his wife jet adores him so much because he is good looking and doesn’t spill his food when he eats… most of the time. he loves to take a bath although there are times when he forgets to brush his teeth. he is always sleepy but sometimes he is hungry.

jet has gone from nursing patients with heart ailments to managing a value-added telco service sales team, Now she’s a stay-at-home wife to her husband, jay, in singapore. asked how she would describe the twists and turns of her career track in one word, she calls it progress. jay loves jet so much because she is loving, caring and has a very hearty laugh that could be heard miles away. she also loves his corny jokes and doesn’t flinch when he farts, even if he farts under the covers.

even after 13 years of marriage, jay and jet still have a great sex life, much to the discomfort of their neighbors.

ngayon ang sixth month anniversary ng paghinto ko ng paninigarillo. i had my last stick, the day i entered the hostpital for an appendectomy (i had a ruptured appendix and i almost died, the doctor dramatically said). siguro daw dahil sa sobrang ginamit na anaesthesia kaya ganito ako karetarded. bilang celebration sa aking 6th smoke free month ay bumili ako ng isang kahang winston nag lunch kami sa labas ng mga kaopisina ko. kumain kami ng masarap na chicken rice sa dover road (sikat ito sa singapore). presko rito dahil malakas ang hangin at sa ilalim ka ng malalaking acacia nakaupo. medyo minalas nga lang ako dahil nataihan ng ibon ang kamay ko. tanginangyan. buti na lang tapos na akong kumain, kundi baka kung ano pang kahihiyan ang nangyari. wala namang nakapansin kaya dahan dahan kong nilagay ang kamay ko sa ilalim ng lamesa at pinunasan ko ng bimpo. iniisip ko na lang, sign ito from heaven. sana lalo akong swertehin dahil dito. taya kaya ako sa lotto?

eto ang hitsura ng sinkit na pango na galit sa mundo na lalaking nangungulangot. ang cute ko no? pero kahit ganyan ang mukha ko, malaki naman ang ano ko… butas ng ilong.

Continue reading →

rite of passage ng halos lahat ng mga lalaking pinoy ang magpatuli. o sige, isama na rin natin ang mga sister natin na bading dahil tinuli rin naman siguro sila. kadalasan ang schedule ng tuli ay during summer vacation, ie, the months between march and june. it is a long enough vacation para gumaling ng husto ang sugat na dulot ng pagputol ng balat (foreskin) at ng pagtahi. masakit ba ang magpatuli unkyel batjay? ang nagtuli sa aming mga magkakaibigan sa novaliches ay ang aming neighborhood doctor na si dr. paras. may anesthesia kaya hindi masyadong masakit. i would say uncomfortable. i can still remember everything that happened during that day, 27 years ago. packingsheet ang tagal na pala! yung subdivision namin ay nahahati ng tullahan river, at ang kabila ng neigborhood namin ay literally bulacan. nung 1970’s, probinsya pa talaga ito kaya ang mga kaibigan namin sa kabilang ibayo ay tinuli by “place your dick in the chopping block, hit it with an itak, sabay talon sa ilog” method. ang problema ay napaka unreliabe nito dahil hindi doctor ang gumagawa ng procedure (nagkakatay ng baboy ang nagtutuli? hindi naman siguro) at hindi sanitary kaya malaki ang posibilidad ng infection (pangangamatis ang tawag namin dito) or much worse maaaring ikaw ay maging “sungaw”. sa mga hindi nakakaalam, ang sungaw ay titing tinuli na bumalik sa pagkasupot. mayron mga kapitbahay kaming taga bulacan side na tinuli ng itak na naging sungaw. dumadayo pa sila sa amin para ipa-repair kay doctor paras. naawa nga ako sa kanila kasi alaskado sila ng husto. katulad ng supot, masakit masabihan ng sungaw.

nung bata ako, tinanong ko sa mommy ko kung saan ako nanggaling… dinala ba ako ng stork? hindi raw. lumabas din ba ako sa pinagbiyak na kawayan tulad ni malakas at maganda doon sa himlayang pilipino? hindi rin daw. eh saan? sabi niya – galing daw ako sa puwet niya. bigla akong natahimik at hindi nakaresbak.

umiihi,
ang butiki
hinuli,
ng pasmadong hikain
kinain.

iniimibtahan ko kayong dumalaw sa aking bagong website – ANG MAKATANG HILAW. ang poetry website na ito ay pang complement sa aking website ng mga awitin. kaunti na lang sigurong bagong skills training ay pwede na talaga akong tawaging “renaissance boy” tulad ni ate mona. iniisip ko nga, mag-aaral akong kumain ng apoy at saka susubukan ko ring matutong magsampay ng batong buhay sa aking betlog.