oh yeah. nagkakahulihan ngayon dito sa opisina ng mga gumagamit ng long distance para sa mga personal calls. nung nag-audit ang corporate namin eh nakita nila na ang taas ng charges ng phone bill. sinilip nilang lahat at ginawan ng spreadsheet ang lahat ng mga calls. nakita nila na ang pinakamaraming overseas calls ay yung bansang pinakamaliit ang sales – India. hehehe… anong ibig sabihin nito? maraming bumbay ang nanggugulang sa personal overseas calls. na-track na rin nila kung sino-sino ang mga taong tumatawag ng overseas at lahat ng mga pangalan eh siyempre bumbay. hehehe.

di ko alam kung mahihiya na sila – kasi, ginawan ng presentation ang information at pinamigay sa lahat ng mga empleyado ang powerpoint.

ngayon lang nabakante ang flat namin. since chinese new year kasi eh maraming mga bisita ang pumunta rito. ngayon, may peace and quiet na. sarap nga eh. kaming dalawa na lang ulit at tahimik na’t malinis ang buong bahay.

kakadating ko lang galing sa opisina. eight thirty – wow, sobrang ot ah. sa tutuo lang eh pagod na ako. nararamdaman ko nang mga symptoms eh… short attention span, medyo feverish, at nanlalata nang mga kamay at medyo nanginginig pag itinaas. di bale, 2 araw na lang at weekend na. makakatulog na akong matagal at di na masyadong mag-iisip. in the meantime – meeting bukas ng 7:30 ng umaga, training till lunch, lunch meeting, training ulit at dinner with guests sa gabi. friday? training pa rin. hirap maghanap-buhay.

ngayon alam ko na kung bakit bihirang mag-hire ang mga engineering companies ng mga taong above 40 years old – ang laking bagay ng stamina na dala ng kabataan.