at Barnes & Noble, nursing a bad case of hypoglycemia, cursing the barista under my breath because she’s taking her sweet time explaining the wonders of steamed vanilla to the customer in front of me. i need my sugar fix gardenget, I whisper with silent rage, or i swear to god, i’ll pray to baby jesus to turn you into a pillar of salt.
“what’s that you’re eating?” ang tanong ng kaopisina ko, habang tinitingnan ang baon kong ginisang monggo.
“it’s called monggo”, ang sabi ko naman.
“like the pencil?” ang tanong niya.
“gago”, ang sagot ko.
ang isang lugar na napuntahan ko na masarap ang pagkain ay australia. gustong-gusto ko ang seafood at barbecue roon, lalo na sa sydney. ang di ko lang talaga ma-enjoy ay ang kangaroo meat dahil medyo mapanghi sa panlasa ko. speaking of panghi, sabi naman ng kuya tom ko, ang pinaka paborito raw niyang natikman sa australia ay duck billed platipussy.
“that’s the main reason”, kuya tom said, “why i went down under.”
naalimpungatan ako nang magising ngayong umaga dahil sa lakas ng ulan. nung una, akala ko eh nasa bayang magiliw ako kaya muntik na akong napasigaw ng “anna, magluto ka nga ng longganiza at itlog”
hindi nagtagal ng ako’y balikan ng malay. nasa southern california lang pala ako at kailangan nang bumangon dahil mayroon akong katipang mga bumbay na naghihintay sa conference call.
Fun at Work: isang banig na ticket dahil subsidized ang panonood ng sine sa opis namin.
tinatanong ng mga kasama ko rito sa opisina kung bakit walang taga asia-pacific na sumali sa conference call namin ngayong alas singko ng hapon. sabi ko, labor day ngayon sa labas ng amerika, mga hunghang.
ano raw yung hunghang? sabi ko, intsik na may malaking titi.
hanggang ngayon, kahit 47 years old na ako eh nakakaramdam pa rin ako ng takot pag may nakikita akong bumbay na naka motorsiklo sa kalye dahil iniisip ko eh kukunin niya ako at kakainin.
akala ko may special offer na churrascaria dito eh huli na nang makita ko na hindi pala ito brazilian barbecue.
oo nga pala, tinanong ko sa may-ari kung pwedeng magpa brazilian ng buhok sa betlog. tiningnan ako ng masama.
the review of my book that i love the most is the shortest one.
himala, may toyong pinoy na sa grocery dito sa irvine. tanda lang na kahit pakonti-konti eh pumapasok na sa local na kultura ang kapinoyan.
hinihintay ko na lang ang panahon kung saan magbebenta na sila ng balut. mga bwakanginang amerikano kasi eh ito na lang parati ang tinatanong sa akin, i.e., kung kumakain daw ako ng balut.
Batang Kaning Lamig 