himala, may toyong pinoy na sa grocery dito sa irvine. tanda lang na kahit pakonti-konti eh pumapasok na sa local na kultura ang kapinoyan.
hinihintay ko na lang ang panahon kung saan magbebenta na sila ng balut. mga bwakanginang amerikano kasi eh ito na lang parati ang tinatanong sa akin, i.e., kung kumakain daw ako ng balut.
sabay sa paglipas ng panahon ang malimit na panonood sa dahan-dahang pagputi ng aking buhok. kung ano-ano nang mga senaryo ang pumapasok sa isip ko. magpapatina ba ako para maitim pa rin siya? pababayaan na lang ba siyang pumuti? o tuluyan na lang kayang magpakalbo? kung magpakalbo ako, aahitin ko rin ba ang kilay ko?
yan ang mga walang kwentang problemang pilit nilulutas ng mga tulad kong malapit nang mag sinkwenta anyos.
ang isang magandang nangyari sa akin, simula nang ako’y mapadpad dito sa estados unidos eh natuto akong magluto. nung nasa pilipinas pa kasi ako eh, ako yung tipikal na spoiled bunsong anak na lalaki – taga kain na lang parati.
pero iba na ngayon. nagbago ang pagtingin ko sa buhay, simula nang matuto akong magluto ng adobo, sinigang, bistek tagalog, ginisang munggo at binagoongan.
kahapon, sinubukan kong magluto ng paksiw na tiyan ng bangus. panalo.
ang mga libro sa waiting room ng mga hospital ang pinakamalungkot na libro sa buong mundo. itinapon sila rito dahil wala nang may gusto sa kanila, ipinimimigay ng libre pero wala namang may gustong pumulot.
why do they ask about religious beliefs when you’re going through physical therapy? do they give discounts to atheists?
ang sermon ni pastor mang boy ngayong miyerkoles santo ay tungkol sa pasensya. hindi yung tinapay na parang mamon kundi yung pagtitiis sa ilalim ng mahirap na mga pangyayari. kaya ngayong araw na ito, ako ay nagpasyang magluto ng munggo at pagtapos eh iulam ito sa kanin. pero bago ko siya isubo, bibilangin ko muna yung mga butil ng kanin at munggo. praise god.
parati kong naiisip, pag takipsilim dito sa southern california eh bukang liwayway naman sa bayang magiliw, kung nasaan malamang eh kagigising pa lamang ng mommy ko.
kahit papaano, ako’y sumasaya.
yung air freshener sa opisina ng doktor ko sa diabetes ay parang antiseptic cleaner ng mga amoy lupa.
parati na lang lumalabas ang kapinoyan ng isang pinoy na nakatira sa ibang bansa pag siya’y kumakain. parang ko, pag kumakain ako ng spaghetti, tulad ng mga bikolanong uragon eh gusto ko may maanghang kaya naglalagay ako ng sriracha hot chili sauce. oo mang boy, eto yung hot sauce na may manok na logo.
pero minsan naiisip ko rin sa sarili ko: ako lang ba ang bwakanginang sira ulo na naglalagay ng hot sauce sa spaghetti niya?
rest in peace dear chicken kebab na may sakit sa atay, small longganiza na parang titing pinoy and oh my god!
no mang boy, that’s not poop.
Batang Kaning Lamig 