iniisip ko kung bakit uminit yung ulo ko sa flight nung linggo. bigla kong naalala ngayon ang dahilan: amoy moth ball yung katabi ko sa eroplano.
pakiramdam ko eh para akong nasa loob ng cabinet nung panahon ni kopong-kopong.
iniisip ko kung bakit uminit yung ulo ko sa flight nung linggo. bigla kong naalala ngayon ang dahilan: amoy moth ball yung katabi ko sa eroplano.
pakiramdam ko eh para akong nasa loob ng cabinet nung panahon ni kopong-kopong.
kapitbahay ko ang casa mila, isa sa mga obra ni gaudi at isang UNESCO world heritage site. narito ako sa barcelona ng isang linggo. mahigit isang daan at tatumpung taong nakalipas, dito dumaong ang tren na sinasakyan ni rizal nung una siyang umalis ng pilipinas para mag-aral na maging doktor sa europa.
kung minsan, ang tingin ko sa mga munting dalaw sa mga kaibigan ko’t kamag-anak sa iba’t ibang bahagi ng mundo ay tulad ng pagbagsak ng maliit na bato sa karagatan. bigla na lang kasi akong sumusulpot sa buhay nila’t bigla ring mawawala.
lumipat na ako sa amerika pero muli kong binabalik-balikan ang aking pinakamamahal na fish head curry sa kok sen.
dumating kami ngayong gabi at punong-puno ang restaurant pero yung auntie na hindi ako nakita ng tatlong taon ay bukas kamay na sumalubong, nag bigay agad ng lamesa at alam na agad niya kung ano ang gusto kong kainin. hindi nagtagal at naluto na rin ang inorder, kakainin namin ito sa labas ng kalye, pinapawisan dahil sa anghang pero enjoy na enjoy.
isa sa mga hindi ko nakahiligan ay ang pagsabong. nung bata kasi ako eh may pinag sabong akong dalawang inaheng manok. walang nangyari. sa mura kong pag-iisip, isa itong walang kakwenta kwentang laro.