parang ayoko atang basahin itong pangalawang libro dahil sa takot na hindi ako masisiyahan. nauunawaan ko kasi ang pasya ni harper lee na huminto na pagtapos ng “to kill a mockingbird”.

paano mo malalagpasan ang obra maestrang ito? imposible.

‪#‎tokillamockingbird‬ ‪#‎harperlee‬

mahirap para sa mga mahilig tumakbo na tulad ko ang abutan ng tawag ng kalikasan pag nasa gitna ng liwasan. pinakamahirap eh kapag nasa dulo na ng pwet mo ang lalabas, kaya pilit kang nagmamadali, tapos bigla kang matatalisod. pag nangyari yon, parang gusto mo nang kalimutan ang lahat ng napag-aralan mong kagandahang asal at ilabas nang lahat ang nasasaloob mo, sumpain ang mga torpedo.

Liwasan is Park in English

But now we must pick up every piece
Of the life we used to love
Just to keep ourselves
At least enough to carry on

And here is the room where your brothers were born
Indentions in the sheets
Where their bodies once moved but don’t move anymore

sinabi ni chinese baby jesus sa mah-tiu 4:4 “It is written: ‘Man shall not live on tokwa alone, unless it is crispy fried with sawsawan na toyo at suka.'”

pakiwari ko, ako ang bulul at di ako naiintindihan ng mga barista. o baka kaya naman di nila nakukuha ang barrio talipapa english carabao ko?

punong-puno ako ng mabuting karma ngayon. sana sa reincarnation ko, hindi ako gawing surot ni baby jesus. kanina kasi sa starbucks, may nakaiwan ng wallet na punong puno ng pera. hindi ko ito dinekwat. ibinigay ko sa barrista.

sana hindi siya kleptomaniac.

naglakad ako sa damuhan at nagtalunan ang mga tipaklong. pakiramdam ko, para ulit akong limang taong gulang.

this version is kick-ass. you know, i’ve always felt sad about the cake being left out in the rain. richard harris couldn’t take it, because it took so long for him to bake it. and worse, he’ll never have that recipe again.

oh noooooo!