pag pumupunta ako ng korea, siguradong umuuwi ako sa hotel na tabinge ang lakad. national pastime kasi rito ang pag-inom. mahirap makipagsabayan sa korean dahil baka magaya kayo sa akin na nakarating sa hotel ng hindi niya namalayan kung paano nakabalik dahil sa sobrang dami ng nainom. naalala ko pa yung last time ko rito, two years ago: may kasama akong amerikano na nagyabang na malakas daw siyang uminom. ayun, pinatulan tuloy siya ng kasama naming koreano.

siyempre, damay din ako sa kabaliwan dahil magkakasama kami. sa dami nga ng nainom kong soju at whiskey eh hindi ko naalala kung paano ako nakabalik sa hotel. one moment, papalabas kami sa bar. the next moment, umaga na, naka empake ang maleta ko’t ready na para umalis. hindi ko alam kung ano ang nangyari in between – iniisip ko nga, kung may kabayo na gustong mang rape sa akin nung gabing yon eh baka hindi ko ito napansin.

after spending the weekend in shanghai, lumipad kami ngayon accross the yellow sea into south korea. para i-celebrate ang pagdating ko rito, umorder ako ng spicy seafood soup for dinner. packingsheet ang sarap. medyo maanghang nga lang at pinawisan ako ng husto. pero ok na rin – gusto ko kasi pag gising ko bukas, hindi ako mahihirapan mag banyo. yan ang isang ok sa pagkain ng korean food… may guarantee ka parati na may mangyayari pagpasok mo sa kubeta sa umaga after having korean food for dinner. baka nga hindi na ako abutin ng bukas, medyo may nararamdaman na kasi akong hindi maipaliwanag na pagkulo sa loob ng tiyan.

malamig dito sa seoul ngayon. hindi ko na nga kailangan tumingin sa thermometer para malaman kung gaano kalamig. pag ihi ko kasi kanina, tumingin ako sa ibaba at wala akong nakita. ibig sabihin noon eh below freezing. BWAHAHA!