nagpunta kami sa isang rain forest just outside the city. mayron kaming mga trained guides na kasama naming pumasok sa gubat. pakiramdam ko nga ay para akong hobbit at sumusunod sa akin si gollum. boss ko lang pala na naglalakad sa likod ko. bwahahaha! as if by magic, umulan pag pasok namin sa rain forest at umaraw pag labas. proud na proud nga yung guide namin, sinadya raw yon. before going inside the forest, nag picnic lunch muna kami sa isang madamong bulubundukin na pagka ganda ganda. much to the delight ng aking mga colleagues – napakanta nga ako ng “the hills are alive, with the sound of music” with matching patakbo sa tuktuk na parang si julie andrews na paikot-ikot pa. for that great lunch, i had a roast beef sandwich and orange juice habang nakaupo sa damo beside great friends. what more can you ask for? it was a perfect sunny day na may katumbas pang malamig ang simoy ng hangin. perfect.

all star cast ang trip na ito: maraming intsik, koreano, hapon at amerikano. may australians, kiwi, bumbay, thais, malaysians at dalawang pinoy (ako at si jet). all in all mahigit 60 people from all over the world ang kasama namin dito sa aming auckland conference. para na kaming isang malaking pamilya dahil every year nagkikita kami at nagsasalu salo. this year ay mas maganda dahil dumating lahat ng mga big boss namin galing amerika. tuwang tuwa nga si jet dahil mababait daw sila kahit matataas ang position. sabi ko nga ay ganyan talaga sa kumpanya namin, mga cowboy ang mga tao. yan na rin siguro ang dahilan kung bakit gusto ko ang trabaho ko. i am in the company of really smart and cool people. very warm din sila sa amin – siguro dahil talagang likas na mabait kasi ang mga pinoy at magaling makisama. isa pa, cute din ako. BWAHAHAHAHAHA! sabi nga ng katabi kong thai dito sa picture – “helobatjay, yu al belly handsaman”.

the takapu refuge – limestone cliffs along the black beach coast of the north island. yes virginia – talagang itim ang kulay ng buhangin. ang galing nga. tahanan ito ng libo libong mga ibon. isa na namang breathless kiwi site. i was half expecting holly hunter to show up along the coast, sitting on top of a large black grand piano accompanied by her deaf daughter and her maori lover. alas, all i saw was 60 other people like me – accidental tourists from all over the asia-pacific region, enjoying the day off from their conference. middle of the week kasi, during this time, may one day kaming field trip na pampagana. nung umaga, nag tour kami sa isang brewery na customer namin.siyempre, pagkatapos ng tour ay may free beer. ayun – alas 10 pa lang ng umaga, ngongo na ang salita ko. hehe. naka anim na basong beer ata ako. pero nawala ang lasing ko nang makita ko ang takapu refuge. ibang klase ang ganda niya. gaya ng sabi ko kanina – yung view doon ay parang yung opening scene ng “the piano”. incidentally this classic film was done here in new zealand and was directed by a kiwi – jane campion. now through this trip, i pay homage to one of my favorite movies.

dalawang taon na ang ateng kong si kiwipinay rito sa auckland. matagal na rin kaming magkakilala. sila ni jet at parati ngang nagtatawagan at nagsusulatan. pero ito ang unang beses naming magkita. masaya talaga ang mga unang pagkikita ng kaibigang nakilala mo online. di kami nagkamali ni jet sa pagkakilala sa kanya – mabait na tao at napaka hospitable. binista niya kami sa hotel at ipinasyal sa labas ng auckland. nakita tuloy namin ang mga iba’t ibang tanawin dito na talagang maganda. maraming salamat ateng sa oras at sa abala. na touch kami sa pag spend mo ng weekend sa amin. until next time.

ang new zealand ay puno ng bulaklak. lalo na outside of the city – parang nonchalant na makikita mong pasulpot sulpot ang iba’t ibang mga wild flowers in every nook and cranny. at iba ibang kulay – deep shades of purple, bright red and yellow. they grow almost everywhere and are a great addition to the character of the place. i love it. natapilok nga ako nung isang araw dahil sa sobrang kakatingin. the pictures don’t do justice to this place. dapat, bumili na siguro ako ng mas magandang camera. but nonetheless, ang ganda ng kuha ni jet ano, katabi ng mga bulaklak na parang galing sa painting? naalala ko tuloy yung mga eksena ni robin williams doon sa pelikulang “what dreams may come”. jet really loves this place. i guess pag uwi namin next week, malulungkot siya ng husto.

maganda talaga dito sa new zealand. malinis, malamig ang hangin, mababait ang mga tao at walang anghit. at least walang amoy ang mga nakakaharap ko so far, hehehe. narito na kami ni jet sa auckland after the long nine and a half hour flight from singapore. di ko masyadong ramdam dahil sa magandang serbisyo ng crew ng singapore air lines. pinagsilbihan talaga kami ni jet. kahit nasa coach lang kami ay extra special ang serbisyo nila. inggit na inggit nga yung katabi ko sa kabilang row. nagseselos siguro at di siya pinapansin ng crew. akala ko nga eh susungaban ako ng bruha.

stewardess: “are you batjay?”
batjay: “sorry but i’m already married”
stewardess: “excuse me, are you batjay?”
batjay: “ay-olredi-peypor-maytiket”
stewardess: “???”
batjay: “yes, i am he. why do you ask?”
stewardess: “you are a gold member”
batjay: “i have a golden member?”
stewardess: “a gold card member and you are special to us.
batjay: “ah ok”
stewardess: “and we want to serve you first.”
batjay: “then, kneel before me and worship my beautiful body”
stewardess: “dream on, asshole”
batjay: “aybegyorpardon?”
stewardess: “what do you want for dinner, chicken or fish?”