FEEL THE BEAT OF THE TAMBOURINE
39
What’s the Frequency, Kenneth?
nung bata ako, tinanong ko sa mommy ko kung saan ako nanggaling… dinala ba ako ng stork? hindi raw. lumabas din ba ako sa pinagbiyak na kawayan tulad ni malakas at maganda doon sa himlayang pilipino? hindi rin daw. eh saan? sabi niya – galing daw ako sa puwet niya. bigla akong natahimik at hindi nakaresbak.
What's the Frequency, Kenneth?
nung bata ako, tinanong ko sa mommy ko kung saan ako nanggaling… dinala ba ako ng stork? hindi raw. lumabas din ba ako sa pinagbiyak na kawayan tulad ni malakas at maganda doon sa himlayang pilipino? hindi rin daw. eh saan? sabi niya – galing daw ako sa puwet niya. bigla akong natahimik at hindi nakaresbak.
I’m a dweller on the threshold
kung madaan kayo dito sa singapore one of these days, make sure to visit the parks that are scattered all over the island. if you pay close enough attention, mapapansin ninyo ang isang grupo ng mga tao (both young and old) na naglalakad ng paatras. may nagpauso kasi rito ng backward walking as a form of excercise. alam ko, medyo parang gawain ito ng mga siraulo pero ang logic behind this activity ay para daw ma-excercise nila ang mga muscles ng legs nila na hindi ginagamit masyado dahil nga naman ang normal na paglakad ay paabante, hindi paatras.
based sa mga interview ng mga doctor dito sa singapore – wala naman daw effect ang paglakad ng paatras para sa mga muscles sa paa at delikado pa nga raw ito dahil magkakaroon ng strain dahil hindi raw normal ang body movements kung maglalakad ka ng patalikod. isa pa, naisip ko na mas malaki ang posibilidad na mabagok ang ulo mo pag hindi mo nakikita kung saan ka papunta pag naglalakad. pwede rin na masagasaan kayo ng mga nagbibisikletang tulad ko. in any case, patuloy pa rin naglalakad ng paatras ang grupong ito sa mga park hanggang ngayon at nakakatawa silang panoorin. ako’y may idea – gagawa rin ako ng sarili kong group. pero hindi paglalakad ng paatras kundi – paglalakad ng patagilid. tatawigin ko ang barkadahan na ito na “the crab mentalities“. ayos ba? pinoy na pinoy ang dating ano?
naaalala ko tuloy ang bukang bibig ng mommy ko pag nagagalit sa akin nung ako’y bata pa: “hoy batjay, tumugil ka sa kakulitan mo. tumatanda ka yata ng paurong“. for a long time when i was a child, i was bothered by this – ako ba’y babalik sa sinapupunan niya? magiging unano ba akong tulad ni mahal pag matigas ang ulo ko? ang mga unano ba sa circus ay mga batang matitigas ang ulo?
I'm a dweller on the threshold
kung madaan kayo dito sa singapore one of these days, make sure to visit the parks that are scattered all over the island. if you pay close enough attention, mapapansin ninyo ang isang grupo ng mga tao (both young and old) na naglalakad ng paatras. may nagpauso kasi rito ng backward walking as a form of excercise. alam ko, medyo parang gawain ito ng mga siraulo pero ang logic behind this activity ay para daw ma-excercise nila ang mga muscles ng legs nila na hindi ginagamit masyado dahil nga naman ang normal na paglakad ay paabante, hindi paatras.
based sa mga interview ng mga doctor dito sa singapore – wala naman daw effect ang paglakad ng paatras para sa mga muscles sa paa at delikado pa nga raw ito dahil magkakaroon ng strain dahil hindi raw normal ang body movements kung maglalakad ka ng patalikod. isa pa, naisip ko na mas malaki ang posibilidad na mabagok ang ulo mo pag hindi mo nakikita kung saan ka papunta pag naglalakad. pwede rin na masagasaan kayo ng mga nagbibisikletang tulad ko. in any case, patuloy pa rin naglalakad ng paatras ang grupong ito sa mga park hanggang ngayon at nakakatawa silang panoorin. ako’y may idea – gagawa rin ako ng sarili kong group. pero hindi paglalakad ng paatras kundi – paglalakad ng patagilid. tatawigin ko ang barkadahan na ito na “the crab mentalities“. ayos ba? pinoy na pinoy ang dating ano?
naaalala ko tuloy ang bukang bibig ng mommy ko pag nagagalit sa akin nung ako’y bata pa: “hoy batjay, tumugil ka sa kakulitan mo. tumatanda ka yata ng paurong“. for a long time when i was a child, i was bothered by this – ako ba’y babalik sa sinapupunan niya? magiging unano ba akong tulad ni mahal pag matigas ang ulo ko? ang mga unano ba sa circus ay mga batang matitigas ang ulo?
YOU TELL ME THAT ITS EVOLUTION, WELL YOU KNOW..
DOCTOR KAIBIGAN: homologue yung nipples natin, batJay. it roughly means, “counterpart.” in our case, it becomes a vestigial structure because of loss of function over years and years of evolution. di naman tayo nagpapasuso. parang appendix din yan: vestigial structure. puede mong ipaalis dahil wala namang silbi. of course, walang gumagawa kasi unusual yun. pero, logically speaking, posible.
BATJAY: maraming salamat sa napaka informative na comment mo doc. pag ikaw talaga ang nag explain ay naiintindihan ko agad. at saka maraming salamat for treating my silly questions with the same thouroughness as you answer the people who ask you serious questions. dahil sa iyo, na immerse na ako sa vestigial structures at lalo tuloy akong nagbasa tunkol sa idol kong si charles darwin. most especially the past few days when news erupted about the silly evolution bruhaha in the US state of georgia. perhaps doctor, it would please you to know na pinag isipan kong mabuti ang sinabi mo na pwedeng ipaalis ang mga nipple ko dahil evolutionary dead ends naman sila. as of today, wala na akong utong sa dibdib. yung isa, pina transplant ko sa kaliwang pisngi ng pwet ko. yung isa naman (please see picture) ay pinalipat ko sa aking noo. wala lang. fashion statement, i guess.
SUICIDE IS PAINLESS
GENTLE READER: dear unkyel batjay, parati akong depressed lately. minsan pa nga ay semi-suicidal. malapit na po akong makalbo tapos iniwan po ako ng girlfriend ko at sumama sa ibang babae. gusto ko lang pong malaman kung ano ang pinakamandang gawin ko para bumalik ang saya sa buhay ko at magkaroon ng “feel good” disposition.
BATJAY: wear comfortable shoes.
VESTIGIAL CHARACTERISTICS AS A FORM OF THE MORPHOLOGICAL EVIDENCE OF NATURAL SELECTION
why do male mammals (including human males) have nipples?
why indeed? unless magkakaroon kami ng gatas anytime soon, wala talaga itong function. well, except the fact na nakakapag tanggal ng init ng ulo pag ito’y nadilaan. it also leads to third leg stiffness. BWAHAHA. personally, i kind of like my nipples even though these vestiges are evolutionary dead ends. why do i like them? tumitigas kasi ito whenever i’m aroused. you can read more about natural selection, male nipples as evolutionary dead ends and the legacy of darwin sa latest issue ng national geographic.
’cause when it comes to being lucky she’s cursed
tatlo pala ang version ko ng “first cut is the deepest” sa aking iPod. kanina ko lang nalaman. what’s the significance of this fact in the order of things in the universe, i ask myself. nothing much, i answer back. tangina, kinakausap ko na naman ang sarili ko. balik sa kanta: mayron akong original ni cat stevens. tama ka virginia, siya nga yung kumanta ng “father and son” at “peace train” na ironically ay dineport ng mga amerikano recently, kasi may ties daw siya sa mga terrorist. ngyehehe. mayron din akong cover version ni rod stewart na naging popular nung 1970’s. ang panghuli ay yung kay sheryl crow. paborito ko ito dahil siya ang pinaka soulful ang rendition sa tatlo. napahinto nga ako sa pagbisikleta nang tugtugin ito, tapos biglang naupo sa park bench at nakinig. pag-uwi ko, nag record din ako ng sariling version – PAKINGGAN NINYO.
'cause when it comes to being lucky she's cursed
tatlo pala ang version ko ng “first cut is the deepest” sa aking iPod. kanina ko lang nalaman. what’s the significance of this fact in the order of things in the universe, i ask myself. nothing much, i answer back. tangina, kinakausap ko na naman ang sarili ko. balik sa kanta: mayron akong original ni cat stevens. tama ka virginia, siya nga yung kumanta ng “father and son” at “peace train” na ironically ay dineport ng mga amerikano recently, kasi may ties daw siya sa mga terrorist. ngyehehe. mayron din akong cover version ni rod stewart na naging popular nung 1970’s. ang panghuli ay yung kay sheryl crow. paborito ko ito dahil siya ang pinaka soulful ang rendition sa tatlo. napahinto nga ako sa pagbisikleta nang tugtugin ito, tapos biglang naupo sa park bench at nakinig. pag-uwi ko, nag record din ako ng sariling version – PAKINGGAN NINYO.
