medyo malungkot ako ngayon. kahapon, nabalitaan ko na na-stroke ang panganay kong kapatid na si gigi. ang sabi ng doctor ay “mild stroke” lang daw. pero alalang-alala ako dahil, di raw siya makapagsalita at mayron siyang loss of memory. sana ay bumuti siya. sana naman. sana naman.
isa pa kaya kami nag-aalala ay mayron siyang sakit sa puso. tapos ngayon na-stroke naman.
katabi ko kanina sa train ay 2 maingay na pinay na tulad kong papunta rin sa office. pinag-uusapan nila ang kilay ng kaharap naming blond babe na intsik (ang kilay nga pala niya ay manipis na parang tinato, maganda naman talaga at dahil sa kanila, pati ako eh napatingin. hehehe).mga pinay talaga oo, lahat na lang nakikita.
ano ba ang pag-ibig at pagmamahal kundi pagpapatuloy na pagpapahiwatig ng pagbigay ng iyong sarili sa mahal mo…
bakit ko ba ito nabanggit? wala lang, pinakikinggan ko kasi ako ang “what to listen to on a rainy saturday morning” mp3 playlist ko at tumutugtog ang idol kong si clapton… galing sa backless cd (that was released in 1978) ang kantang “tell me that you love me”. yung lyrics kasi eh tungkol sa isang lalaking KSP (kulang sa pansin).
kahapon nasa dyaryo rito: there is such a thing daw as “post vacation depression” especially after the christmas holidays (similar ba ito sa post-natal depression?). ayon sa mga doctor from down under (bansa ni egay maderazo na isa nang australian citizen pero kutis bayag pa ring katulad ko). it is a bad feeling na parang kulang ang bakasyon mo. it normally last two weeks upon return…
one way sunday – kanta ng isang musikero while on tour… sa isang banda, parang ako: biyahero at engineer na musikerong patago. in short, OFW na mahilig sa karaoke!
palagi ko itong pinatutugtog sa CD player ko. ewan ko kung bakit pero, para sa akin ang haunting na lyrics at musika nina mark-almond ay bagay na bagay sa tulad kong OFW na malayo sa pilpinas. actually wala namang connection ang musika nila sa pagiging OFW ko pero naantig ang puso ko tuwing papatugtugin ko ang CD nila. ang dating sa akin ay bitter-sweet na mga ala-ala.
at que horror – hehehe. dito na ulit ako sa singapore. bummer.
may maganda lang na nangyari sa pag-alis namin sa pilipinas. una, hinatid kami ni kuya bong na asawa ni darlene na kapatid ni jet sakay sa kanyang benz. oh – big time di ba. pangalawa, dahil full ang manila-singapore flight ng singapore air lines, na-upgrade kami ni jet sa business class ng libre. oh – bigger time, di ba. hehehe… iba talaga ang maraming frequent flier miles. sa sobrang dami ng trip ko around asia eh may perks din naman kahit papano.
kung kaya – from manila to singapore ay nakataas ang mga paa namin ni jet sa eroplano at “trying to look like a superstar” ika nga ni mark-almond sa kanta nilang one way sunday.
huling gabi na ng christmas vacation…shitdapwetnamalagkit talaga, ang bilis ng araw. nakakainis. tangna talaga, sarap sana kung pwede pang isang linggo na extension pero wala na talaga – balik singapore na kami bukas.
three weeks din ang tinagal namin dito. three weeks, parang ang bilis pag nagbabakasyon. pero hindi na rin masama: ang daming nangyari itong mga nakaraang araw, maraming kaibigang nakitang muli at maraming napuntahang lugar.
masarap talaga dito sa pilipinas. kahit maraming problema ang bansa natin, di mo pa rin siya matatalikuran. iba talaga pag nasa sariling bayan. mas masaya, mas makahulugan.
by the highway nga pala: happy new year sa lahat! sana maging tutoo lahat ng panaginip natin ngayong bagong taon.
december 12, 2002 pauwi na sa pilipinas: sa 7-11 ng changi airport, bumibili kami ng drinks… biglang nagsalita ng tagalog ang cashier sa kasama niya. wow, isipisip ko, pinoy palang airport staff ng 7-11. eto naman akong pa-kyut, binigyan ko sila ng matamis na ngiti at sinabi – “uy, pwede tayong mag-usap sa tagalog!”
tiningnan ba naman ako ng cashier with an “are you crazy look” na may kahalong dead-ma. sabay english speaking ang salita sa akin – “your total bill is $4.50”. sabi ko “thanks a lot!” at pabulong na sinabi habang papalayo – “and by the way, tangnamo kang ale ka, bakit parang kinakahiya mong pinoy ka?”
10:51 AM na rito ngayon sa singapore. ilang oras na lang, pasakay na kami ng eroplano pauwi ng pilipinas. naka-emapke nang lahat ang mga bag, nalinisan nang bahay, nakapag-withdraw na ng pera. ano na lang ang kulang? kain ng tanghalian, ligo, bihis, sakay ng taxi, check-in, clear immigrations, sakay eroplano.
pag-lapag sa maynila, halik sa lupa – parang si pope john paul II.
Batang Kaning Lamig 