home alone ako ngayon hanggang april (or possibly even may – araguy). mga two months din na wala si jet sa tabi ko. ang laki laki pa naman ng flat namin dito sa singapore. four rooms, one big hall at spacious kitchen… at isang kupal na kakalog kalog (ako yon). may pupunta naman once a week para gawin ang housework. pero ako pa rin sa pagluto (which i really enjoy) at paglabada (na hindi ko kabisado). spoiled kasi ako. all my life, mayrong mga nag aayos ng mga pangangailangan ko sa bahay habang ako’y naghahanap buhay. nung bata ako, ang mommy ko. nung nag-asawa naman ako ay si jet ang siyang naging house manager. bagay na gusto niyang gawin at siyempre ok na ok para sa akin. ang problema lang niyan ay pag dumarating ang mga pagkakataon tulad ngayon – dalawang buwan kaming hindi magkikita. oo, siguradong kakapal ang kalyo ko sa kamay kaya nagbaon na nga ako ng maraming lotion eh. pero actually hindi naman yon ang problema ko… ang major problem ko ay ito (sana ay matulungan ninyo ako rito): pag ang t-shirt mo ay puti tapos ang kwelyo niya ang dark blue, saan siya babagsak – sa puti o sa decolor?

katulad ng sabi ni tito rolly, pangkaraniwang mukha ko ito. in effect, inaayos ko lang ang sarili ko pag may kaharap na ibang tao at front ko lang yung guwapo kong mukha para sa mga bisita. this is also the face you see pag stressed out ako o malungkot. ganito ang mukha ko nang lumabas sa eropplano kanina. sobra sigurong jet lag. isa pa miss ko na ang mylabopmayn kong si jet na naiwan sa sacramento. ano ba yan – “jet” lag both literally and figuratively. di bale sandali lang naman. sana pag balik niya ang bumalik din ang dati kong anyo. may magkakagusto kaya sa akin kung ganito ang mukha ko? may kakausap pa kaya sa akin? what would you do kung may kumatok sa bahay ninyo na ganito ang mukha at sinabing – “sa department of health po ako nagtatrabaho. gumagawa kami ng survey tungkol sa condom at sa iba’t ibang mga family planning methods. pwede po bang tumuloy?“