dear mang boy,
once upon a time gitarista ako sa choir ng simbahan namin sa barrio talipapa – doon sa parokya ni san hudas na kung saan kura paroko si reverend fr. anton matulis, kaliwa’t kanan ang boypren niya.
nagmamahal,
unkyel batjay
Trump Lied, Two Hundred Thousand People DiedPS – dagdag pa natin na di pa ako makalabas ng bahay ng walang maskara, walang social interaction, virtual lahat ng mga meeting sa opisina, hinto lahat ng travel, di ko madalaw ang nanay ko sa pinas, apektado ang 401K, promotions at suweldo. it’s a fucked up year and it could have been avoided.
No Karaoke in the Philippines, are you fucking kidding me? Impossible.
Sabay kanta ng maling lyrics: To dream, the impossible. To fight the unbeatable!
isang subo pa nga ng niluto kong napakasarap na adobo pork belly.
#misua with meatballs, a little rice, soy sauce and chili on top – it’s balls licking good and the perfect fucking bite.
alas singko ng umaga nung nadapa siya sa arina. gumagawa sila noon ng hot pandesal nung maisipan niyang i-praktis yung black magic sipa sa loob ng panideria. dalawang araw din na namuti ang mukha niya.
alas tres ng hapon daw sila magkikita sa harap ng national bookstore sa araneta coliseum. kakain kasi sila sa 3M pizza bago manood ng pelikula ni FPJ sa coronet. matagal din siyang nakatayo roon at huminto lang siya sa paghintay nung kasing laki na ng bola ng jackstone yung binibilog niyang kulangot.
mayroong kaming alagang pusa na nagkukubli sa loob ng kisame. kapag ganitong malapit nang mag hatinggabi, napapatalon ako pag nakakarinig ako ng kaluskos galing sa langit. akala ko kasi eh ito na yung muling pagbabalik ni baby jesus para sa katapusan ng mundo.
